Wanhopige, slechte huisvrouw

Om maar met de deur in huis te vallen, ik ben een slechte huisvrouw.
Het is geen huishouden van Jan Steen, maar met veel huishoudelijke dingen houd ik me keurig aan grote stappen, snel thuis. Als het er voor mijn oog maar opgeruimd en schoon uitziet, vind ik het wel goed. Nu is op een boerderij wonen, met (huis)dieren én kleine kinderen ook niet zo handig als je smetvrees of poetswoede zou hebben....

We zijn dan ook erg blij met onze poets, die in 3uur tijd het hele huis onder handen neemt. Ook lapt ze liefst iedere week onze ramen, terwijl ik dat eigenlijk niet zo belangrijk vind. Ik lap de ramen pas als je echt echt écht eer van je werk hebt, dus hooguit 2x per jaar. De oven krijgt een zelfde soort behandeling.

Ik loop systematisch met de stofzuiger door het hele huis en dweil daarna dan ook regelmatig. Dus je zou best van de vloer kunnen eten, dat is iniedergeval goed voor je weerstand.

Ik haal dagelijks een doekje over het gasfornuis en neem het aanrecht af, wat heel boerderij-ig van hout is, maar bij nader schoonmaak-technisch inzien niet zo heel handig.

Ik verschoon het beddengoed en draai 1x per week, in het weekend, een was of 6, die ik ook wel vrij snel opvouw, maar strijken, daar doe ik niet aan.
Ik hang of leg alles netjes in onze kledingkasten en manlief strijkt zijn overhemden/broeken/karate-pakken wanneer hij deze aantrekt. Voor mezelf of de kinderen strijk ik zelden iets, ik zie gewoon het nut er niet van in om je spijkerbroek of t-shirt te strijken.

Wat zijn nog meer huishoudelijke taken die ik wél doe?
Oh ja, puinruimen. Voor ik ga slapen zorg ik dat alles weer op zijn plek ligt, dan kom ik 's ochtends in een opgeruimde woonkamer en dat is fijn als je niet zo'n ochtend mens bent.
Ik zet 's avonds de vaatwasser aan.
En ik doe 1x per week de boodschappen en ruim deze op.

Als ik google op "huishoudelijke taken" ben ik blij verrast dat er nog meer dingen zijn die ik wél doe, namelijk:
Kadootjes kopen, kleding kopen voor de kinderen en mijzelf, oppas regelen, bibliotheek bezoeken, agenda bijhouden, post verwerken, rekeningen betalen en administratie bijhouden, kinderen heen en weer rijden (heeeeeeel veel), dokter en tandarts bezoeken (gelukkig heeel weinig!), het onderhoud van de (moes)tuin, ons erf en natuurlijk alles wat komt kijken bij het hebben van een hele beestenbende.

Maar nu komt het. Afgelopen week heb ik onze badkamer zó onder handen genomen, dat het wel lijkt alsof hij nieuw is!
Het zit namelijk zo. Onze badkamer is slecht geventileerd, er zit wel een klein klapraampje, maar dat werkt niet afdoende tegen al dat douche- en bad vocht. Dus hadden we van die schimmelrandjes, vooral de vieze kitrand bij het bad en de douche stoorden me zo ontzettend. Ieuw!!!
Ik had al vanalles geprobeerd, van dat speciale HG spul, azijn, bakingsoda, weet ik veel wat allemaal nog meer.  Eigenlijk hadden we al bedacht dat we de kit gewoon gingen vervangen.
In een laatste poging sloeg ik nog één keer aan het googlen. En wat bleek....bleek!
(Vanwege onze septictank gebruik ik nooit bleek bij het schoonmaken, want dat verpest de werking van een septictank.)
Dus om 11uur 's avonds (had ik al gezegd dat ik geen ochtend mens ben?) betrad ik de badkamer, goot wat onverdunde Glorix over de kitranden en smeerde het met een oude tandenborstel ook een beetje uit over de voegen. De volgende morgen? Ik werd spontaan een vrolijk ochtendmens, want super-de-super spierwitte kitranden en voegen! Waarom wist ik dit niet eerder?!
Inmiddels heb ik alle wanden op deze manier schoongemaakt en wat een heerlijkheid! Behalve dan die chloorlucht, ookal had ik de eucalyptus-variant gebruikt. Chloor ruikt zo zwembadig, het ruikt naar schoon, maar niet gezellig.
We genoten dan ook ontzettend van een bad met heerlijk geurende Lush badbal in onze superschone badkamer.
Nu het plafond nog ontdoen van verf (verf gebruikt die niet geschikt is voor vochtige ruimtes, is niet zo handig in een badkamer), de spotjes met roestaanslag (als gevolg van het vocht) vervangen én op zoek naar een ventilator.
Zo worden dus nieuwe projecten geboren.

Van alles en nog wat, inclusief muizen

Tja waar zal ik beginnen... Misschien kwam het wel door de "oei wat een woei", maar we hebben hier ook de wind er weer onder.

Al het kachelhout dat onder de schuur lag is weggezaagd.

Dit was de berg kachelhout

Zo, dat ruimt lekker op!

Als dank kreeg de zaag-hulp 2 aanhangers vol hout mee naar huis.

We moeten de laatste dingen nog "even" opruimen, maar dan is onze oude schuur klaar voor het feestje van volgend weekend. Geloof me, het dak gaat eraf! En de zijkanten (of wat daar nog van over is). Eigenlijk gaat de hele schuur eraf, op een paar gebinten na.

In de fruitboomgaard heb ik een paar fruitbomen bevrijd van een paar te strak zittende boombanden en kwam toen tot de ontdekking dat een paar van de steunpalen ook verrot waren. Daar moeten dus weer een paar nieuwe naast.

Fruitbomen zonder steunpalen
en de kipjes scharrelen ook weer lekker rond buiten.

Dit jaar geen kuikens met Pasen. De kippenkudde is vorig jaar flink afgeslankt, maar inmiddels aangevuld met diverse nieuwe tokkies en eigenlijk zijn het er zo wel genoeg. Misschien dat we later dit seizoen nog wat eieren in de broedmachine leggen. Ik vind het wel zo leuk voor onze kinderen. De jongste zal het nu meer meekrijgen ten opzichte van vorig jaar en de oudste die zal nu wel nog zwaarder onder de indruk zijn en meer "hoe" en "waarom" vragen stellen"
Ze zijn in iedergeval weer goed aan de leg, ons gemêleerde gezelschap.

Verschillende soorten en maten eitjes,
dit is een weggeef-doosje, altijd leuk!

In de moestuin komt heel voorzichtig wat groens boven, de radijsjes, spinazie en peultjes. Binnen in de mini kasjes komen de eerste cherrytomaat en snackkomkommers tevoorschijn. En omdat de rabarber jam zo ontzettend goed in de smaak valt, heb ik nog wat nieuwe rabarber planten gekocht, zodat we dit seizoen hopelijk een grotere smul voorraad kunnen aanleggen.

Radijs en spinazie
( ja, ook ik nam zaadjes mee van de Appie)

Peultjes komen ook bijna overeind

Noortje (de poes) is gegroeid als kool, maar ze mag nu wel uit de relax-stand komen.

Ze zit een beetje in elkaar gefrommeld,
 maar inderdaad, echt slank is ze niet.
We vermoeden dat er wat kittens in die dikke buik zitten.

Er is namelijk werk aan de winkel voor onze Noortje. We hebben nogal wat muizen, vooral in het paardengedeelte van de nieuwe schuur. Dat is op zich niet zo heel erg, al heb ik liever geen aangeknaagde zadeldekjes of een schattig nestje muizen in mijn warm gevoerde winter rijlaarzen. En daar vind ik nu wel steeds muizenpoepjes.

 De zadelkasten maakten we trouwens zelf, samen met onze oude vriend, ergens in december.

Van de week had ik eindelijk tijd, maar vooral ook zin, om die te gaan schilderen.
Inmiddels zitten ze 2x in de grondverf en ik hoop dat ze heel binnenkort groen zijn.

Tijd om die zadelkasten maar eens goed muisdicht te maken.
Purschuim langs de kieren en plankjes voor de openingen in de boxwand geschroefd, knappe muis die hier nog in komt.

En tussen het vele buitenspelen door, werd er binnen ook hard gewerkt ;-)

De uilebal en de verborgen schat...

 Op een regenachtige dag afgelopen week (pick one) zijn we dan eindelijk gaan zitten voor de uilebal.

Zoonlief vond het reuze interessant
Heel voorzichtig pulkten we de botjes uit het restantje vacht. Dat is nog best lastig kan ik je vertellen. Gevolg: een (gelukkig niet meer pijnlijke) bekkenfractuur.
"Shit! Ehmm...Oh wat jammer, kijk nou, ik heb het stukgemaakt..."
"Wat is er stuk mama?"
"Dit, daar zitten je billen aan vast"
"Hihi, dat is gek!"

"En zie je dat? Weet je nog dat oma een zeer been had en dat de dokter dat beter gemaakt heeft? Oma heeft een nieuwe heup, dat is dit kleine balletje aan het botje, dat botje is een bovenbeen."
"Oh"

"Wat zijn dat allemaal mama?"
"Dat zijn ribben"
"Ribbels?"
"Nee, ribben"
"Waar zitten die dan?"
"Die zitten hier" en ik help hem om met zijn vingers zijn eigen ribben te voelen.
"Oh, waarom is dat?"
"Om je te beschermen, zodat wanneer je valt of ergens tegen aan botst, er in je buik niks stuk gaat en je geen buikpijn krijgt, omdat je ribben er voor zitten."
"Maar bij mijn buik zitten helemaal geen ribben!"
"Nee, maar bij je "bovenbuik", je borst en aan de kant van je rug wel"
"Maar mama, ik ben een jongen en jongens hebben geen borsten!"
(Ik verwachtte wederom de vraag waar nou eigenlijk mijn piemel was gebleven, maar die vraag bleef deze keer uit...)

Zo bekeken we ook de wervelkolom, met al die iniemienie ruggenwerveltjes.
En de schouderbladen en boven- en onderarmen

Net toen we de hoop op muizentandjes hadden opgegeven, kwam daar een zeer zwaar verbrijzelde schedel tevoorschijn, met hoera!, de boven- en onderkaakjes nog intact, inclusief tanden en piepkleine kiesjes.

Maar de aandacht was vervlogen, want ja, zo gaat dat wanneer je 4 bent.
Het mannetje was al aan het denken aan het volgende project.
"Mama, zullen we dan morgen de dinosaurus-botten in de tuin opgraven, dan kunnen we die naar het museum brengen!"

Het filmpje van de alternatieve route

De alternatieve route....

Wat een heerlijke dag vandaag!
Er zijn weer wat zaken wél picture perfect gemaakt, wat niet wil zeggen dat de foto's perfect zijn....

De schuilstal staat niet meer onder water

De berg zand is verdwenen

Ons pad is weer vrij van kuilen en
voorzien van een nieuwe toplaag

Die grote machines zijn natuurlijk reuze interessant wanneer je een klein meisje bent, dus die werden uitgebreid bewonderd.

Omdat we toch helemaal naar het begin van ons erf liepen, nam ik de reuze stoepkrijten mee, om te krijten op het betonpad. Maar meisjelief ging liever stoepkrijten op de akker, stoepkrijten voor gevorderden zeg maar ;-)

Zoek het kleine meisje

En toen kwam hetzelfde dilemma als toen ze bezig waren met het straatwerk: we konden het erf niet af om zoonlief van school te halen, want onze oprit was geblokkeerd door grote machines.

Wegblokkade

Gelukkig kan mijn auto wel wat aan qua off-road. De terugweg heb ik een stukje gefilmd. Het filmpje met de alternatieve route krijg ik niet via YouTube geupload (iets met verschillende accounts), dus dat plaats ik zo nog even apart. 

Eenmaal weer thuis, ging het meisje naar bed. Het mannetje wilde natuurlijk ook graag even kijken bij het machinepark op ons pad en misschien kon hij de werklui wel helpen met zijn kiepwagen. Hier signaleerde hij direct gevaar voor naderende auto's, wat keurig werd opgelost door de weg af te zetten met pylonen, die hij, voorbereid als hij was, al in zijn kiepwagen had gedaan.

Terwijl ik even ging zitten om in de zon van een kopje thee te genieten, vond het jongetje een uilenbal. Hij had hier een tijd terug op school een filmpje over gezien en was dan ook heel benieuwd naar de botjes die erin zouden moeten zitten. En warempel, hij vond meteen 2 muizen bovenbeenbotjes, met ienemienie heupkopjes. Prachtig om te zien! Morgen gaan we hem helemaal uitpluizen, kijken of we de muis zijn tandjes, ellebogen of schouderbladen ook ergens kunnen vinden.

Toen hij zijn "schat" aan de werklui liet zien, waren zij niet zo enthousiast "Jakkes, dat was bij ons thuis echt direct in de vuilnisbak gegooid!". Ach ja, iedereen is anders. Ik ben niet zo snel ergens vies van en vond dit juist leerzaam.

Vervolgens hielp hij mij in de moestuin. Want ik heb toch wel wat gezaaid, ondanks dat ik er dit jaar niet zoveel aan wil doen als vorig jaar.
Met de kleine gieter werd alles water gegeven, terwijl ik het onkruid weghaalde en wat veegde.

Het ziet er iniedergeval weer netjes uit en inmiddels weten jullie...ik hou van netjes :-))

Shit...wat een drukte!

Het is ons inmiddels duidelijk dat de winter (bijna) voorbij is.
Zo rustig en verlaten als ons stekkie in de winter is, is het de laatste 2 weken niet meer. De trekkers en vrachtwagens vol mest rijden af en aan. De boeren zijn druk in de weer! Met het bewerken van hun akkers en grasland; frezen, ploegen, mest uitrijden, mest injecteren of met de weidesleep eroverheen.
En aangezien wij ik een amateur boerin ben, doen wij hier ook aan mee.

De steeds maar "aangroeiende" mesthoop, waar we in oktober nog zo leuk pompoenen van hebben geoogst, die is niet meer.
Vanaf 1 februari 2015 mocht er mest worden uitgereden, maar toen was het weer nog even niet zo geschikt, vanwege die bakken nattigheid die uit de lucht kwam vallen weet je nog?! Inmiddels is het weer flink opgeknapt en zijn de akkers en weilanden niet meer zo nat. Dus de loonwerker werd gebeld en die kwam met 2 machines. Een tractor met grote bak en een grijper.

De mesthoop verdween in de grote bak achter de tractor en werd uitgereden over ons weiland.

Met hun grote machines is onze hoop mest maar een kleintje en ons weiland een postzegel, het was dan ook, heel toepasselijk, binnen een poep en een scheet gebeurd :-)

Een paar dagen later reed ik langs de boerderij van de buurman, (die van de blije kippen waar Clarien het over had), en zag dat hij z'n weidesleep achter de trekker had. Dus buurman gebeld en ja hoor, die had wel even tijd aan het eind van de middag, om ons weiland te slepen.
Mocht je je afvragen wat het nut is van een weidesleep.
De paarden hebben bijna de hele herfst en winter op het grasland gelopen waar we straks weer ons kuilhooi van hopen te oogsten. Dus er liggen mesthopen. En er zijn bepaalde plekken in het land waar ze meer mest deponeren, fijne aardstralen ofzo...hihi. Maar goed, door de wei te slepen worden deze hopen uit elkaar gesleept en wat meer verspreid. Daarnaast trekt de weidesleep ook het oude dode gras los en zorgt het voor beluchting.

Weer een paar dagen later kwam de loonwerker een lege mestcontainer brengen, zo'n 15minuten daarna reed er een grote vrachtwagen het betonpad op, vulde de container met drijfmest en vertrok net zo snel als hij gekomen was....ja, die jongens op de vrachtwagen hebben een strakke planning met al die ongeduldige boeren!
De volgende dag kwam de loonwerker weer terug, vulde zijn injector met mest en reed over onze weilanden.

En nu wachten we eigenlijk een heel klein beetje op wat regen. Ja, ik weet het, dat wilde je niet horen...Daarom liefst 's nachts, want overdag wil ik natuurlijk ook gewoon lekker buiten genieten van het heerlijke lenteweer! En ook niet teveel regen, want...hoera!...de nattigheid is grotendeels verdwenen uit de paddock, en dus.....wordt woensdag ons pad voorzien van een nieuwe laag split *springt een gat in de lucht*. Nu zouden ze eigenlijk afgelopen vrijdag óf vandaag komen, maar dat lukte toch niet helemaal met de planning, dus of het ook woensdag kon. Ook prima, als ze dan ook maar echt echt echt komen! Als het even lukt komen ze meteen ook met een klein kraantje om de berg zand de schuilstal in te rijden *springt nóg een gat in de lucht*.

En zo kwam het langzaamaan toch allemaal goed, met mijn picture perfect!

Picture perfect...of toch niet?

Vanmorgen kwam Clarien van Moeskers Moestuin het erf op waaien. Een beetje spannend vond ik het, want ik "kende" haar alleen uit Blogland. Gelukkig was het een bijzonder leuke ontmoeting, met een sprankelende vrouw, die werkelijk overloopt wat kennis en enthousiasme over tuinieren betreft.
Haar verslag van onze ontmoeting vindt je hier.

Er waren twee dingen die ze zei, die mooi aansluiten bij het bericht dat ik al een tijdje in gedachten had. Ze merkte op, dat het allemaal wel erg opgeruimd is, bij ons op het erf. Vaak zie je op een boerenerf nog wel wat rond slingeren aan werktuigen of iets dergelijks. Ze vond het er op de foto's hier al mooi uit zien, maar in het echt nog mooier (bloos).
En toen we het over bloggen hadden, vertelde ze dat het ook goed is om af en toe te laten zien wat er  mis gaat of niet lukt. Een heel goed punt, maar ook een beetje lastig voor mijn soms perfectionistische persoontje.

Dat gezegd hebbende, kom ik bij het bericht dat ik al een tijdje in gedachten had.

Wanneer ik foto's maak of uitzoek om bij een blogje te plaatsen, dan wil ik een zo'n mooi mogelijk plaatje. Geen storende achtergrond bijvoorbeeld en ook geen zichtbare rommel in beeld. Dat kost soms best even moeite bij het maken van een foto en anders bestaat er gelukkig altijd nog zoiets als "bijsnijden".

Waarom wil ik persé dat mooie plaatje? Dat doe ik niet om het mooier te maken dan het is, maar...tja, waarom wel eigenlijk... Omdat ik gewoon geen storende, rommelige dingen wil zien denk ik.
Het is niet dat ik heel erg van opruimen houd, maar als het een rommeltje om me heen is, wordt ik daar onrustig van, dan zie ik overal "werk". Daarnaast zorgt rommel er ook voor dat je vaker mis grijpt of iets niet meer kan vinden. Daar hou ik niet van, want dan moet ik zoeken en zoeken kost tijd. Daarom hebben veel dingen een vaste plek en ben ik gelukkig niet vaak iets kwijt, tenzij manlief het heeft gebruikt, ha! Of de kinderen er onverhoopt mee aan de haal zijn gegaan, niet zo ha!

 Maar toch gebeurd het ook hier wel eens dat het een rommeltje is, in mijn ogen dan. En de ene keer zakt de moed me dan bij voorbaat al in de schoenen en doe ik uit pure kont-tegen-de-kribbigheid niets, of weet ik niet waar te beginnen. De andere keer ga ik als een speer en ben ik zó blij als ik de klus geklaard heb. Maar er is altijd nóg meer te doen...
Nu is het op een boerderij eigenlijk altijd "work in progress" en als je eenmaal achterloopt, dan lijkt t wel of je het never nooit niet meer gaat inhalen. En kleine kinderen helpen tijd-technisch en handigheids-factor-technisch gezien ook niet altijd mee.

Maar goed, als je kijkt naar bijvoorbeeld de foto's van de extreme make-over, dan laat ik je dus eigenlijk alleen de mooie werkelijkheid zien.
Daarom nu eens de focus op de andere werkelijkheid, want ik kan wel zeggen, na de bouw van de schuur, afgelopen herfst/winter en de regen van de laatste tijd, ziet het er op ons erf toch echt niet zo picture perfect uit.

Neem ons pad, dat was vóór de bouw al toe aan wat gaten vullen en een nieuwe laag, maar de betonwagens, vrachtwagens met stenen, mortel, spanten, kraanmachines etc etc hebben het er ook niet beter op gemaakt. Kijk maar:

Gaten in en plassen op ons pad.

Zodra het langere tijd droog is, staat het pad aanpakken dan ook hoog op de to-do-list. Al was het maar zodat manlief zijn nieuwe auto mooi schoon bleef ;-)

Voor de fundering van de schuur kon worden gestort, moest er eerst flink gegraven worden. Waar laat je dat zand? Afvoeren kost tijd en geld, dus kwam het overgrote deel in de paddock en het zandgedeelte rondom de wei. Maar de graafmachines hebben het een beetje vast gereden, waardoor de afwatering niet meer zo goed gaat, er een berg is blijven liggen, én het dusdanig is opgehoogd met al dat zand, dat de schuilstal nu het laagste punt is en dus non-stop blank staat. Niet zo handig...


De berg zand en de modder in het land.
En op de foto lijkt het hek ook nog eens scheef...
hoezo, picture perfect?

Schuilstal, droog staan, maar mét natte voeten...

Zodra het land voldoende is opgedroogd, (want anders komen de werklui vast te zitten met hun machines) komt er iemand de grond in de schuilstal ophogen, hoger dan de rest, zodat de paarden in de schuilstal droge voeten hebben en houden. Daarna zullen, zo goed als gaat, de diepste punten worden opgehoogd. En als het land echt droog-droog is, zullen we één van de boerenburen vragen om de grond diep (op 50-80cm) los te trekken, zodat het water beter weg kan zakken.
Maar goed, dat kan dus allemaal nog wel even duren. Het stoort mij echt enorm, maar er is nu, op dit moment, eenmaal niks aan te doen

Ook moet er op het erf nog het nodige gras opnieuw worden ingezaaid, want compleet stuk gereden, of opgehoogd om het verloop vanaf het straatwerk een beetje gelijk te trekken. Maar voor het gras ingezaaid kan worden, moet eerst de oude schuur er nog af. Want anders gaat dat gloednieuwe gazonnetje er natuurlijk net zo hard weer aan, bij de sloop van het oudje.  De oude schuur is grotendeels leeg, eigenlijk de enige grote klus is nog het hout zagen, wat er te drogen ligt (en het oud ijzer weg te brengen).

Droog hout

Nat hout en restanten paardenbox voor het oud-ijzer.

En nog wat rommeltjes die zich verzameld hebben onder de schuur;
 oude hoefijzers (zie onderstaande foto voor het beoogde doel),
 een oude bascule die nog van mijn opa is geweest,
stenen voor onder in wat plantenpotten.

En vooruit, dan eindelijk ook wat beelden van de oude schuur, als we het dan toch over rommel hebben....

Foto genomen tijdens de bouw van de nieuwe schuur,
 vanaf een hele hoge berg zand

 

Check het dak.....Nog even volhouden ouwe!!
(foto gemaakt bij windkracht 6)

Echt, het moment dat de laatste verrotte plank van die schuur ons erf af is, doe ik een vreugde dansje!

Dan is er nog één hoek op het erf, daar is het ook een rommeltje. Daar liggen onze reserve dakpannen en er ligt ook nog een bult stenen, want als de oude schuur eraf is, moet er nog een hoekje straatwerk afgemaakt worden. En ook nog wat looppaden aangelegd. Tevens ligt in deze rommelhoek mijn uit elkaar gewaaide kasje. Ik heb het maar opgegeven met de folie kasjes op de Groningse winderige vlakte en zal ooit gaan kijken voor een echte kas, maar voor dit jaar had ik me toch al voorgenomen om even wat minder fanatiek te moestuinieren, dus ik hoef m eigenlijk alleen maar op te ruimen....

De berg stenen voor het laatste hoekje straatwerk,
wanneer de oude schuur eraf is.

Oh, en dan vergeet ik bijna nog de rommel in de bomenrij. Daar staan 2 compostbakken die ik verwaarloosd heb, ja, dat geef ik maar gewoon eerlijk toe, nu ik toch bezig ben met biechten... Ze zijn beiden vol, dus eigenlijk moet de gecomposteerde laag die onderin zit eruit. Gemakshalve kieper ik al enige tijd al het te composteren materiaal gewoon zo maar in het wild op een berg ernaast.

Compostbakken en composthoop in het "wild".

Ach, ik hoop maar snel op beter weer, zodat we de hulptroepen in kunnen schakelen voor het erf. En tot die tijd hoop ik dat ik snel een keer door opruimwoede overvallen wordt (en dat gebeurd gelukkig wel met enige regelmaat), zodat er wat van de rommellijst af kan en ik een perfect picture kan plaatsen hier ;-)