Terwijl ik 6 weken in Australië op vakantie was met niemand anders dan
mijzelf, maakte mijn lieve (toen nog) vriendje met mijn moedertje een
strandwandeling en vroeg haar om mijn hand. Hij kreeg toestemming en later ook nog
een hele lieve handgeschreven bevestiging van haar.
Ik was jarig. “Stap maar op de bus naar de stad (Utrecht), dan gaan we
er een leuke dag van maken”, was alles wat hij zei. Het werd een ‘trip down
memory lane’.
Naar de kroeg waar hij TOEN zijn verjaardag vierde en ik voor
uitgenodigd werd, maar voor ik durfde te gaan, eerst wat ging drinken met
vriendinnen om moed te verzamelen en hij daardoor dacht dat ik niet meer langs zou
komen. Maar toen ik er was, eigenlijk meteen de vlam in de pan sloeg.
Naar de tweede kroeg waar we na zijn verjaardag in de eerste kroeg
naartoe gingen. De kroeg, die toen nog heel toepasselijk SOLO heette.
Waar iemand vroeg of ik bij hem hoorde, waarop hij zei “nee hoor, dat
is m’n scharrel” en ik best n beetje pissig werd. Maar ook de kroeg waar ik hem
toen mijn kadootje had gegeven: een stadsplattegrond van Utrecht waar ik de
randen van had afgefikt en alle leuke plekjes op had aangekruist, want hij
woonde net in Utrecht en had al eens gevraagd wat de leuke plekjes waren. En ik
geloof dat ik ook nog een “echt” kadootje had, maar wat dat was ben ik
gewoonweg vergeten.
Op de fiets, wat mijn verjaardagscadeau was, naar het park waar we
afspraken voor onze eerste echte date en door naar de lounge-bar waar we die
avond vervolgens ook naartoe zijn gegaan. Waar ik vroeg: “Vertel eens, wie ben
jij?”, waarop hij even stil was omdat hij na moest denken over het antwoord,
wat een godswonder is, want gooi er een kwartje in en hij lult vijf kwartier in
één uur…
Met de auto naar Scheveningen, waar hij op het strand iets uit zijn zak
haalde en ik heel zenuwachtig werd, omdat vriendin J er van overtuigd was dat
hij mij ten huwelijk ging vragen die dag. Het bleek “maar” een mp3 speler, waar
hij met hulp van iemand anders “ons liedje” op had gezet, want zelf is hij niet
zo goed met elektronische dingen, de schat. Het was “ons liedje” omdat we
tijdens onze tweede date dat liedje hoorden in een strandtent terwijl we
hopeloos verliefd zaten te zijn.
Nadat we hadden gegeten viel ik in de auto terug naar huis als een blok
in slaap, want dankzij vriendin J. was ik kapot van het non-stop toch wel
zenuwachtig zijn, maar werd wakker gemaakt omdat hij niet goed wist hoe hij
moest rijden.
De laatste locatie was de tuin van het bedrijvenpark tegenover mijn
oude flatje, waar we toen al vrij snel tegen elkaar zeiden: “Ik…..Ik….” maar
niet verder kwamen dan dat, omdat we allebei vonden dat je dat niet hardop kon
zeggen wanneer je nog maar kort echt samen bent. Hij haalde weer iets uit zijn zak,
ging op zijn knieen en zei hardop wat we TOEN niet durfden te zeggen, gevolgd
door de grote vraag. En ik zei JA!
