07-08-'09

We woonden nog in Utrecht, maar onze dag vond plaats op en rond de boerderij.

De dag voor de bruiloft hadden we met familie en vrienden het erf opgeleukt, de slijter kwam de drank en biertap brengen, er werden tenten, tafels en stoelen gebracht, we maakten hapjes en freubelden nog wat.
Ik sliep met vriendin J. op de boerderij. Mijn aanstaande sliep met beste vriend M. in een hotel.

's Morgens werd ik opgemaakt, mijn haar werd gedaan en vriendin J. hielp me in mijn jurk.

Het grote wachten op mijn lief kon beginnen.
De wei vulde zich ondertussen met onze liefste vrienden en familie. De zon scheen, het zou die dag ruim 30 graden worden, want mijn schoonmoeder had een wollen pakje gekocht en dan vraag je erom.
Ja! Er kwam een auto aan, iedereen maakte zich klaar....het was de postbode...

De postbode vertrok toen het prachtige geluid van een oude VW kever in de verte klonk, daar kwam hij aan!

We liepen elkaar tegemoet langs het riet bij onze oprit en onze geliefden (met hun hakjes) in de wei. Wat was hij mooi, mijn liefste.

Gevolgd door onze gasten liepen we het erf op om wat kleins te eten en te drinken. Dat mijn liefste vriendin N. er stiekum weer vandoor ging heb ik niet eens gemerkt.
Ondertussen plukte ik de parels uit mijn prachtige bruidsboeket, waardoor het nog mooier werd ;-)

 

Tijd om naar het klooster te gaan. Onderweg daar naartoe werd er druk gebeld door ons ceremonie-koppel, even later moesten we omkeren en anders rijden. Ik vond het allemaal prima.

Het volgende moment kreeg ik een brok in mijn keel en schoot ik vol.
Er stonden paarden langs de weg. Paarden van stal, met ruiters van stal.
MIJN paard stond langs de weg! Mijn beste, liefste vriendin N. zat op mijn paard!
Zij had al weken achter mijn rug om met mijn paard getraind.
Ze hadden de route verkend, de route een keer gereden, gekeken waar ze de trailers kwijt konden en de paarden konden zadelen. Het zadel en hoofdstel gepoetst en gevet. Die ochtend de paarden gewassen en gevlochten. Zich in hun beste rijkleding gestoken.
Al die moeite, voor ons! Ik raak iedere keer weer ontroerd als ik hier aan denk of de foto's zie.

Ze reden voor ons uit naar het klooster. Mijn moeder hield het ook niet droog toen ze ons nog niet eens zag, maar de paarden al hoorde. Ze wist dat ik hier niet van had durven dromen, ze wist hoe geweldig ik dit vond.

We werden voor de burgerlijke stand getrouwd door een ontzettend leuke jonge ambtenaar en in de kloostertuin konden onze ouders en getuigen ons feliciteren.

De paarden wachtten ons weer op en begeleidden ons op weg naar het schattige kleine kerkje, voor de kerkelijke inzegening van ons huwelijk

Familie had het kleine kerkje versierd met bloemen langs het gangpad.
Mijn nu officiële man liep aan de arm van zijn moeder naar binnen.
De muziek "Butterfly kisses" startte, 3 minuten lang luisterde ik (mensen begonnen zich af te vragen waar ik bleef, of ik niet meer durfde), in gedachten bij mijn vader, die niet meer hier is.
"She'll change her name today", mijn que, dus ik liep naar binnen, alleen....
Halverwege het gangpad stond mijn stiefvader te wachten, zoals hij daar halverwege mijn leven er ook "opeens" was.
Hij gaf mijn hand aan mijn man.
Onze moeders staken kaarsen aan, met daarop onze namen.
Met deze kaarsen staken wij onze huwelijks kaars aan, nadat wij ook voor de kerk waren getrouwd.

Eenmaal buiten werden er rozenblaadjes gestrooid, van rozen van mijn moeder, uit zakjes gemaakt door mijn schoonmoeder.
We zouden op de foto gaan met de paarden, maar dit werd helaas vergeten.
Wel werden er onderweg terug nog wat andere foto's gemaakt van ons in het Groninger boeren landschap.

Eenmaal aangekomen bij de boerderij was de huwelijkstaart gedeeltelijk gesmolten.

Tja, het was ook echt een warme dag, ik vond het wel grappig en het smaakte evengoed heerlijk!

Er werd een toast uitgebracht en we verplaatsten ons naar de gedekte tafel.

 

 

Tijdens het eten kregen we bezoekt van een vlinder, hij fladderde in de buurt van mijn nichtje V.

Deze vlinder had een bijzondere betekenis. Nog bijzonderder werd het toen deze vlinder een andere vlinder overtuigde om ook even bij de tafel te komen.

Terwijl de zon onderging, was het hoogst tijd om onze avondgasten te begroeten  Voor ons was de komst van onze gasten genoeg en we hadden dan ook geen wensen voor een kado. Daarop had ons ceremonie koppel iedereen gevraagd om iets mee te nemen voor de nog aan te leggen moestuin. Erg origineel en heel erg leuk!


De fakkels langs het pad waren aangestoken, het hoogtepunt van de avond kwam ons erf op rijden en het feest kon beginnen.

Schoenen uit en op je blote voeten dansen in het gras.

Als je rustig wilde kletsen, of een presentatie bekijken van onze levens (babyfoto's, verliefde foto's en boerderijverbouwingsfoto's) kon je plaatsnemen in onze oude schuur, opgeleukt met oude lakens en zitjes van stro-balen. Ook kon je lekker relaxen in de hangmat of het prieeltje.

Geen buren, dus geen overlast....zodat het feest rond 03.00 afliep. Toen het belangrijkste was opgeruimd, barstte het onweer los en begon het te regenen.

 Wij kropen de bedstee in en genoten na van
een fantastische dag waarop alles liefde was.

De credits van de foto's zijn voor: Rijst en Rozen en jaa design

De aanloop naar 07-08-'09

2007

Terwijl ik 6 weken in Australië op vakantie was met niemand anders dan mijzelf, maakte mijn lieve (toen nog) vriendje met mijn moedertje een strandwandeling en vroeg haar om mijn hand. Hij kreeg toestemming en later ook nog een hele lieve handgeschreven bevestiging van haar.

 2008

Ik was jarig. “Stap maar op de bus naar de stad (Utrecht), dan gaan we er een leuke dag van maken”, was alles wat hij zei. Het werd een ‘trip down memory lane’.

Naar de kroeg waar hij TOEN zijn verjaardag vierde en ik voor uitgenodigd werd, maar voor ik durfde te gaan, eerst wat ging drinken met vriendinnen om moed te verzamelen en hij daardoor dacht dat ik niet meer langs zou komen. Maar toen ik er was, eigenlijk meteen de vlam in de pan sloeg.

Naar de tweede kroeg waar we na zijn verjaardag in de eerste kroeg naartoe gingen. De kroeg, die toen nog heel toepasselijk SOLO heette.

Waar iemand vroeg of ik bij hem hoorde, waarop hij zei “nee hoor, dat is m’n scharrel” en ik best n beetje pissig werd. Maar ook de kroeg waar ik hem toen mijn kadootje had gegeven: een stadsplattegrond van Utrecht waar ik de randen van had afgefikt en alle leuke plekjes op had aangekruist, want hij woonde net in Utrecht en had al eens gevraagd wat de leuke plekjes waren. En ik geloof dat ik ook nog een “echt” kadootje had, maar wat dat was ben ik gewoonweg vergeten.

Op de fiets, wat mijn verjaardagscadeau was, naar het park waar we afspraken voor onze eerste echte date en door naar de lounge-bar waar we die avond vervolgens ook naartoe zijn gegaan. Waar ik vroeg: “Vertel eens, wie ben jij?”, waarop hij even stil was omdat hij na moest denken over het antwoord, wat een godswonder is, want gooi er een kwartje in en hij lult vijf kwartier in één uur…

Met de auto naar Scheveningen, waar hij op het strand iets uit zijn zak haalde en ik heel zenuwachtig werd, omdat vriendin J er van overtuigd was dat hij mij ten huwelijk ging vragen die dag. Het bleek “maar” een mp3 speler, waar hij met hulp van iemand anders “ons liedje” op had gezet, want zelf is hij niet zo goed met elektronische dingen, de schat. Het was “ons liedje” omdat we tijdens onze tweede date dat liedje hoorden in een strandtent terwijl we hopeloos verliefd zaten te zijn.

Nadat we hadden gegeten viel ik in de auto terug naar huis als een blok in slaap, want dankzij vriendin J. was ik kapot van het non-stop toch wel zenuwachtig zijn, maar werd wakker gemaakt omdat hij niet goed wist hoe hij moest rijden.

De laatste locatie was de tuin van het bedrijvenpark tegenover mijn oude flatje, waar we toen al vrij snel tegen elkaar zeiden: “Ik…..Ik….” maar niet verder kwamen dan dat, omdat we allebei vonden dat je dat niet hardop kon zeggen wanneer je nog maar kort echt samen bent. Hij haalde weer iets uit zijn zak, ging op zijn knieen en zei hardop wat we TOEN niet durfden te zeggen, gevolgd door de grote vraag. En ik zei JA!