Even voorstellen: Jop

Eerder stelde ik jullie al voor aan paard Diesel en hond Zen.
Maar het dier met de oudste rechten is je-weet-wel-kater Jop.

Directeur Jop

Jop is de inbreng van mijn man, hij had hem al toen wij elkaar leerden kennen.
Jop is één van twee broertjes die hij destijds in huis haalde.
Een band was nooit zo aanwezig, tot mijn man verplicht bedrust moest houden wegens ernstige rugklachten en later nadat hij geopereerd was. Zodra manlief plat ging, kwam Jop op zijn borst liggen. Zo raakte mijn lief overtuigd van Jop zijn intelligentie ;-)

Toen manlief een klushuis kocht (het huis in Utrecht, wat inmiddels verkocht is), trok hij tijdelijk in bij zijn ouders en Jop verbleef zolang in een kattenpension.
Bij het ophalen van Jop, maakte mijn man een praatje en vroeg hoe het met Jop ging. "Nou, het is wel een directeurtje hoor!". Hij had zich de hoogste plank toegeëigend en iedere kat die in de buurt kwam werd er vanaf gemept!

Omdat het huis in Utrecht nieuw was voor Jop, wilden we niet dat hij naar buiten ging, tot hij na een dag of wat wist dat dit nu zijn thuis was. Ik had het kattenluik op slot gedaan en er een grote, zware zak kattengrind voor gezet, gewoon voor de zekerheid.
Diezelfde nacht heeft Jop de zak kattengrind aan de kant gekregen en het kattenluik compleet ontwricht. Tja, als de directeur iets wil....

Jop pikt het voorgerecht van tafel
(meloen met ham)

In Utrecht was Jop de baas in onze straat. Hij lag bijna altijd te luieren in de zon, op het beste plekje wat er bestond, het hoogste schuurtje met een plat zwart dak. Iedereen die in de buurt kwam werd er af gemept en andere katten in onze tuin werden ook niet getolereerd. We zijn zelfs een keer midden in de nacht wakker geschrokken van onwijs lawaai in onze keuken. Een buurtkat had het verkeerde kattenluikje genomen en liep ons huis binnen. Toen ik beneden een kijkje ging nemen, zat Jop super cool zijn pootje te poetsen tussen heel veel plukken haar.

Jop was volgens mij een luie, dikke kat, maar volgens mijn man klopte dat niet, Jop was gewoon groot en super gespierd!
Spelen deed Jop niet, (zei ik al dat ik m lui vond?) hij had die souplesse ook niet.  Als Jop ergens op sprong viel er geheid iets kapot op de grond of hing Jop aan zijn voorpoten te bungelen, alsof hij zojuist zijn evenwicht had verloren aan de rand van een klif.

Jop is gek op eten, dat kan ook niet anders als je zo dik gespierd bent. Vriendin Olivia moet altijd even bij hem kijken als hij gaat eten. Het ziet er namelijk uit als een bulldozer: mond open, door de voerbak schuiven, mond dicht en proberen zonder knoeien je overvolle mond leeg te eten. Echt supergrappig!

Hij is dikke vriendjes met onze hond Zen. Maar van de andere katten (Noortje en Pluisje) moet hij niks hebben. Evengoed zie je hem niet zolang de kinderen wakker zijn, tussen 19.00 en 19.30uur komt hij voor het raam kijken of de kust veilig is om vervolgens te miauwen of het personeel misschien op wil schieten met de deur open doen.

Een paar jaar geleden hebben we een uitgebreide gezondheidscheck laten doen, omdat ik m zo dik vond. Hij moest inderdaad afvallen (told you so!), maar ook zijn bloeddruk leek niet helemaal in orde. Uiteindelijk bleek Jop last te hebben van het "witte jassen syndroom" en schoot zijn bloeddruk omhoog zodra hij de dierenarts zag, bij thuis nameten, bleek de bloeddruk keurig in orde.

En toen moest die luie dikke gespierde atletische stadskat opeens verhuizen naar het Grunniger platteland!

Waar ben ik nou beland?!

Warempel, Jop slaagde er zowaar een paar keer in om een muis te vangen! Wat hij er vervolgens mee moest wist hij alleen niet.

We weten niet precies hoe oud Jop is, iets met mannen en het onthouden van verjaardagen en een in de verhuizing kwijt geraakt entingsboekje. Maar hij is van voor de eeuwwisseling ;-), dus hij is iniedergeval 16+.

We merken aan hem dat hij oud wordt. Hij heeft last (gehad) van blaasgruis en staat op speciale dieetvoeding. Hij wordt magertjes en wat strammer. Ook heeft hij waarschijnlijk een huidtumor op zijn neus, die is steeds stuk, er komt weer een korstje op en vervolgens is het weer stuk. Bij de laatste controle zei de dierenarts dat dit lastig te opereren is. Gezien zijn leeftijd en het feit dat het waarschijnlijk niet zal uitzaaien, hebben we besloten het zo te laten.

Omdat hij zo was afgevallen, vermoedde de dierenarts dat hij een beetje "op" aan het raken was en misschien niet meer zo lang zou leven (weken tot maanden), maar inmiddels zijn we alweer ruim driekwart jaar verder en is Jop still going strong.

Hij doet t rustig aan, ligt als het koud is veel bij de kachel of uit de wind in het zonnetje, maar zijn favoriete plekje blijft toch bij mijn man, al spinnend en kwijlend, lekker met zijn nageltjes uit "pompen" op manlief zijn borstkas.

Een rib

Toen Noortje net 2 maanden bij ons was en 's nachts in de schuur bij de paarden sliep, weet ik nog dat ik dacht: En dat je dan zo'n kat krijgt die boven op de paarden klimt.
Op een avond in december (vorig jaar) liep ik naar de paarden voor de laatste voerbeurt, ik keek door het raam en dacht: Verrek, Noortje is dus zo'n kat!

Supergrappig en ook schattig ziet dat eruit, een poes op de rug van een paard.
Maar dan moet poes wel haar nageltjes inhouden tijdens het liggen en tijdens het op en afstappen. En er natuurlijk voor zorgen dat dat paard niet van je schrikt, want dan bestaat het risico dat er wat reflexmatige bewegingen plaats vinden.

Waarschijnlijk heb je na titel en inleiding al een vermoeden....

Manlief ging vanmorgen de deur uit om zoonlief naar school te brengen, ik liep mee naar buiten om de paarden te voeren.
"Ik heb Noortje nog helemaal niet gezien" zei hij.
"Die zit vast nog in de schuur bij de paarden" zei ik.

En ja hoor, ze zat inderdaad in de schuur, weggekropen in de kattenbak.
Vreemd. Altijd spinnende Noortje gromde en beet me toen ik haar eruit tilde.
Hier klopte iets niet! Geen wonden te zien, alle pootjes werden belast, maar lopen deed ze liever niet en bovenbuik was een no-go.

Tijdens het voeren van de paarden overlegde ik met mijzelf over wel-niet-wel-niet de dierenarts bellen, het leek mij een zere ribbenkast, maar voor hetzelfde geld had ze inwendige bloedingen en ik vond haar slijmvliezen erg wit.
Meestal kijk ik iets even aan voor ik naar de dokter ren, vaak gaat het vanzelf wel over, maar als er bloedingen waren, dan loopt afwachten natuurlijk niet zo goed af.....En we hebben het hier over Noortje, die is van zoonlief.
Ik wilde gewoon niet het risico lopen op een verkeerde inschatting, dus na even te checken hoe mijn man er over dacht, belde ik toch maar de dierenarts.

De dependance in ons dorp, daar was pas vanaf 13u een dierenarts, maar bij het hoofdgebouw, 35km verderop, daar kon ik over 45min terecht. Met mijn optimistische tijdsbeleving zei ik:"Heel fijn, tot zo!".
Ondertussen liepen dochter en ik nog in ons ochtend kloffie, had ik nog niet ontbeten, moesten de paarden nog buiten gezet worden en waar stond ook alweer die kattenvervoersmand?
Een kwartier later stonden de paarden buiten, zaten wij keurig aangekleed in de auto, met Noortje in haar mand en een ontbijtje in de hand.

Precies op de afgesproken tijd liepen we de praktijk binnen en we konden direct doorlopen naar één van de spreekkamers.
Conclusie: katten hebben nou eenmaal hele bleke slijmvliezen ;-)
Gebroken of gekneusde ribben na vermoedelijk een trap van een paard. Of ze gebroken of gekneusd zijn, maakt voor de behandeling niet veel uit, dus vond ik het op dit moment niet nodig om X-foto's te maken (en te betalen).
Een stoot pijnstillers erin en de kindjes instrueren om Noortje de komende 2 weken met rust te laten.

Gelukkig kunnen katten niet lachen, want dat doet het meeste pijn:

Babyboom

Zo verkikkerd als de kinderen de eerste tijd waren op de kikkervisjes, de liefde was snel over toen de eieren uit kwamen en we kuikentjes hadden.

Dus de (inmiddels) kikkertjes werden uitgezet in en langs de sloot, want goed mikken is toch nog best lastig wanneer je twee bent.

"Ik benne klaar voor mama!"

Van de 8 eieren kwamen er 5 uit. Dat was nog een klein wonder nadat de hond het broedmachientje van de tafel af had gemept toen ik even niet in huis was. Gebutste eieren, ééntje in een plasje bloed..."Schatjes, ik moet jullie iets vertellen. Zen is heel stout geweest, ik weet niet of het wel goed komt met de kuikens in de eieren."
Gebutst of niet, de meeste eieren kwamen uit, behalve die met dat plasje bloed.
"Mama, komt het nu goed met de kuikentjes?" vroeg het bezorgde mannetje.
"Ja lieverd, toppie uit hun eierdoppie"
"Whahaha, gekke mama! Maar mama.....zijn ze echt oké?" (Hij vertrouwde het toch nog niet)
"Ja lieverd, de kuikentjes die uit het ei komen zijn oké".
"Oh kee"

Meteen de volgende dag gingen de kuikens mee naar de peuterspeelzaal van dochterlief.

Dochterlief houd haar kuiken stevig vast,
terwijl de ene juf ook een kuikentje aan
de andere kindjes laat zien en voelen.

De juffen vonden het ook erg leuk,
ze hadden beiden nog nooit een
kuikentje vast gehouden.

Superschattig, de ukkies met de kuikentjes.
Wel een beetje lastig als je ze weer terug wil, want "Nee, van mij! Ikke vasthouden!" gaat meestal gepaard met stevig dichtgeknepen knuistjes. Maar ook dat overleefden ze.

Weer een dag later gingen de kuikens mee naar het klasje kleuters op school. Netjes in een kringetje zaten ze, vol verwachting naar hun momentje met een kuiken op schoot. Erg leuk was dat! Bijna alle kindjes wilden wel een kuiken vast houden, een paar durfden alleen te aaien en een enkeling hield het bij kijken.
De ouders op het schoolplein wilden natuurlijk ook even gluren, want wat doet die moeder toch met die piepende doos op dat schoolplein?

 

Toen ze 1 week oud waren, werden de kuikens opgehaald door vriendin E.
Voor ze ze op zou komen halen hadden we bedacht dat het leuk zou zijn dat ik ze zou seksen. Welke ik dacht dat hen/haan was zou dan roze/blauwe nagellak krijgen aan het linkerpootje. En E. Zou hetzelfde doen, maar dan aan het rechterpootje. En dan natuurlijk kijken wie het goed had. Zoals wel vaker met leuke ideeën, werd ook dit briljante plan niet uitgevoerd.

Ze had al een hok en warmte lamp gekocht, maar de ren was nog in de maak. Zolang mochten ze regelmatig even in de tuin, achter een geïmproviseerd hekje. En zo zaten haar jongens dan tijdens het toetje ipv kassie, kuiken te kijken.

 Niet lang na de broedmachine-eieren kwamen de "verrassingseieren" ook uit. Gelukkig "maar" 8 van de 14.

 

De ene helft gaf ik aan paarden/kippen vriendin L. met wie ik wel vaker een kippenruil doe en de andere helft die bleef. Het zijn echte verrassingskuikens qua kleurtjes is het een gemêleerd koppeltje.

Ik vermoed dat ik 1 haantje en 3 hennetjes heb gehouden. Van L. hoorde ik dat het er op lijkt dat ik haar 3 haantjes en 1 hennetje heb gegeven. Beetje jammer, want ze had al een hanen overschot. "Gelukkig" ze heeft een buurman die gek is op kippensoep....

En dan de kittens...oh die schattige kittens. Op 11 juni werden ze geboren. Ik vermoedde er 1-2-3-veel en dat klopte.
Na de eerste "worp" waren het er 3 en toen ik even later ging kijken was het aantal verdubbeld. Een nestje van 6!!! Vijf poesjes en één katertje, allemaal een ander kleurtje, zo leuk!
Ik appte mijn man wat foto's, die hij op de zaak liet zien en zo waren we er direct al 3 kwijt.

Begin juli gingen we een kleine 2 weken op vakantie en iedere dag vroeg ons mannetje zich af of de kittens al gegroeid zouden zijn.

Toen we afgelopen donderdag terug kwamen van vakantie, rende zoonlief dan ook naar binnen, en kwam direct weer naar buiten gerend: "Mama!!!!! De babypoesjes LOPEN!!!". En rende weer naar binnen, met zijn zusje lief-nietzolief-lief-stom-lief-nietzolief (het is wat...10 dagen op vakantie) in zijn kielzog.
Inmiddels zijn de kittens 5 weken oud, lopen ze met dat schattige omhoog gestoken staartje en ze doen het super. Niet onder de indruk van de hond, andere kat en kleine kinderen. Ze laten alles met zich doen en oh hoe fijn, ze weten de kattenbak ook al te vinden.

Klaar voor wat schattige foto's? Smelt-waarschuwing!

 

Behalve de 3 die we direct al kwijt waren, heeft ons nichtje het rode katertje uitgekozen en houden we zelf de cyperse "grijze tijger" (Pluisje). Dinsdag komen er mensen via Marktplaats kijken voor de zwart-witte. En dan hebben ze allemaal een lief baasje in het vooruitzicht.

Als laatste baby-nieuws eigenlijk non-baby-nieuws. De eerste twee inseminatie rondes van Abby waren niet succesvol. Vorige week vrijdag was de 3e keer, hopelijk is drie keer scheepsrecht en anders...tja, dan proberen we het volgend jaar weer. Het zou erg leuk zijn, een veulen, maar ik hoef er gelukkig mijn geld niet mee te verdienen.

("Nee, het KOST alleen maar geld" hoor ik mijn man in gedachten al mopperen)

 

 

 

Meervoudige gezinsuitbreiding

Als vervolg op mijn vorige bericht:
Het is dus lente, al zou je het nog steeds niet zeggen qua weer. Laten we hopen dat het mooie weer wat ons voor eind komende week beloofd wordt, ook inderdaad zo mooi zal zijn.

Maar goed, in de lente wordt er veel jong spul geboren.
Er zwemmen al heel wat kleine zwaantjes in de nabije sloten.
De ene buur heeft (inmiddels al wat oudere) lammetjes, de andere buur heeft biggetjes, bij de kinderboerderij liepen heel wat jonge geitjes en een stuk verderop loopt een merrie met veulen.
Volgend jaar hopen wij ook een veulentje te mogen verwelkomen, maar dat is nog even afwachten.

Woensdag weten we of de eerste keer insemineren succesvol was.

Dan nu de meervoudige gezinsuitbreiding die hier aan de gang is én op zeer korte termijn staat te gebeuren.

Na zonder succes hier thuis de sloten te hebben afgespeurd, hebben we op Koningsdag kikkerdril gekregen. Op de rommelmarkt scoorden we een bak voor ze en ik haalde wat waterplanten en vissenvoer.

 

 

Inmiddels zijn het kikkervisjes, hier en daar zie je de achterpootjes verschijnen en we hebben al twee minikikkertjes gespot met nog een klein stompje staart.

 

 

Wonderlijk.

Schreef ik een tijdje terug nog dat we geen kuikens zouden "doen" dit jaar?
Vriendin E. kwam aanwaaien en toen we bij de kipjes liepen, vertelde dat ze ook zo graag kuikens van Wyandotte krieltjes wilde. "Maar ja, hoe kom ik daar nou weer aan?".
Nou inderdaad, hoe zou je daar nou toch aan kunnen komen E.? ;-)
Dus zitten er nu 8 eieren in de broedmachine, die komen waarschijnlijk aanstaande woensdag uit.

Zo hebben we wel de lusten, maar niet de lasten.
De kinderen kunnen weer kuikentjes uit het ei zien kruipen en ze mogen natuurlijk ook mee naar de kinderopvang, de peuterspeelzaal en school, maar daarna gaan ze weg. Geen kuikens voor ons.....dacht ik.
Want dan komt de natuur om de hoek kijken, die houdt zich niet aan plannen.
Zoonlief ontdekte in ons oude, ongebruikte, in de rommelhoek staande, kippenhok 12 eieren! Dussss.....

Verrassing!

Uiteindelijk is de kip erop gaan zitten (toen het er 14 waren) en heb ik het hok provisorisch gerepareerd zodat het weer vosbestendig is.
Bij elkaar opgeteld hebben we straks dus 22 kuikens, iets met dikke vette FAIL!

(Door te klikken op de links, kan je lezen over en kijken naar filmpjes van de broedeieren en onze eerste kuikens die uit het ei kruipen.)

En dan hebben we nog ons lieve Noortje. Half april is ze een dag en nacht op stap geweest

.... en haar buik wordt dikker en dikker.
Van mij mocht Noortje één nestje krijgen, (nou dat lijkt te lukken, al is het dan wat jonger als gepland), maar dan wordt ze gesteriliseerd. Onze dochter mag een kitten uitzoeken en hopelijk vinden we voor de rest ook een fijn thuis. Ik schat in dat ze binnen 1-2 weken geboren worden.

Iemand nog interesse in een kitten?
Ze zullen iniedergeval kind-hond-en-andere-kat-proof zijn en vanaf dag 1 worden volgestopt met liefde.
En als ik dan toch bezig ben...
Ook nog iemand interesse in kuikens?
Mamakip is een Gronings Meeuwtje. Papahaan is een kruising Gronings Meeuwtje/Wyandotte kriel of een Brahma, dat kan ook. Dus het zijn een soort surprise eieren, maar dan zonder de chocolade.

Één zwaluw maakt nog geen zomer

Nou, we hebben hier een heleboel zwaluwen, maar zomers lente weer, ho maar!

In de moestuin schiet het ook allemaal niet op, veels te koud. En ja, ik weet dat ik dit jaar van plan was niet zo veel aan de moestuin te doen. Maar toen liep ik ergens langs een schap met al redelijk grote tomaten- en paprikaplantjes, in mijn kasje waren ze net opgekomen....
De gekochte plantjes hebben één week geleefd en toen kwam er vorst. Weer een reminder om de volgende keer echt te wachten tot na de IJsheiligen, maar ja, eigenwijs en ongeduldig, dan krijg je dat... Trouwens, van de week was het nog een nacht -4graden in Twente hoorde ik!

Goed, de zwaluwen, want zo'n titel komt niet uit de lucht vallen zweven.
In onze nieuwe schuur ontstonden nog tijdens de bouw al 2 zwaluwnesten, illegaal, want geen vergunning aangevraagd, maar daar viel de controleur van de gemeente gelukkig niet over ;-)

Zoek het zwaluwnest

En nu zijn ze terug, met hun jonkies van vorig jaar. De bovenluiken van de paardenstallen staan altijd open, dus daar kunnen ze zo in en uit vliegen.
Toen het van de week regende waren ze druk in de weer met de modder die op de grond ontstond, zo leuk om te zien! Er word nog een nest gebouwd. En ik maar denken: in mei leggen alle vogels een ei.

"In mei regent het hagelstenen zo groot als een ei"

Helaas schijten ze wel de boel flink onder, maar ze zitten boven de stallen, dus daar valt de meeste shit, met af en toe een poepje op een paard.
Manlief zou de nesten het liefst weghalen, vanwege het geschijt, maar ik vind het (nog wel) leuk. En ze zijn nog nuttig ook, qua vliegen en muggen vangen.

Afgelopen zaterdag waren de zwaluwen even in de war en waren ze ons huis in gevlogen.

Zie je ze zitten?

Zie ze dan maar weer eens buiten te krijgen! De man probeerde het met de bezem, met een schepnet en uiteindelijk nog een wanhopige poging met de luchtbuks (agossie!), maar het lukte niet.

Noortje klom in de gebinten (doet ze wel vaker) en zat daar te waterklappertanden, maar kon er ook niet bij.

Mmmm, ik zie een lekker hapje!

Kiekeboe!

De kinderen vonden het erg vermakelijk.
"Kijk mama, vogeltje! Ik vind vogeltje zo lief!"
" Mama, wat is dat voor vogel? Waarom vliegt hij in ons huis? Doet deze vogel ook lelijk? (Er zitten nogal wat zwanen hier, prachtig, maar die zijn niet lief, dat had ie goed onthouden!) Waar zitten zijn pootjes? Hij lijkt wel een zweefvliegtuig!"

Uiteindelijk lukte het mij om er één naar buiten te bonjouren door nogmaals alle deuren tegen elkaar open te zetten. En een uur later hoorde ik een oerkreet van triomf en had manlief met het schepnetje de andere te pakken.

De volgende dag vonden we een dode zwaluw naast de schuur. Post traumatische stress met als gevolg een hartstilstand was mijn diagnose, maar het kan evengoed Noortje zijn geweest.
Kinderen blij, want nu konden ze een zwaluw van dichtbij bekijken. Zijn pootjes werden bevoeld. "Hé hij heeft ook nageltjes!" Zijn bekje was ook reuze interessant "Die is heel hard" En ik wees nog op de mooie staart.

En ondertussen is het nog steeds geen zomer....

Van alles en nog wat, inclusief muizen

Tja waar zal ik beginnen... Misschien kwam het wel door de "oei wat een woei", maar we hebben hier ook de wind er weer onder.

Al het kachelhout dat onder de schuur lag is weggezaagd.

Dit was de berg kachelhout

Zo, dat ruimt lekker op!

Als dank kreeg de zaag-hulp 2 aanhangers vol hout mee naar huis.

We moeten de laatste dingen nog "even" opruimen, maar dan is onze oude schuur klaar voor het feestje van volgend weekend. Geloof me, het dak gaat eraf! En de zijkanten (of wat daar nog van over is). Eigenlijk gaat de hele schuur eraf, op een paar gebinten na.

In de fruitboomgaard heb ik een paar fruitbomen bevrijd van een paar te strak zittende boombanden en kwam toen tot de ontdekking dat een paar van de steunpalen ook verrot waren. Daar moeten dus weer een paar nieuwe naast.

Fruitbomen zonder steunpalen
en de kipjes scharrelen ook weer lekker rond buiten.

Dit jaar geen kuikens met Pasen. De kippenkudde is vorig jaar flink afgeslankt, maar inmiddels aangevuld met diverse nieuwe tokkies en eigenlijk zijn het er zo wel genoeg. Misschien dat we later dit seizoen nog wat eieren in de broedmachine leggen. Ik vind het wel zo leuk voor onze kinderen. De jongste zal het nu meer meekrijgen ten opzichte van vorig jaar en de oudste die zal nu wel nog zwaarder onder de indruk zijn en meer "hoe" en "waarom" vragen stellen"
Ze zijn in iedergeval weer goed aan de leg, ons gemêleerde gezelschap.

Verschillende soorten en maten eitjes,
dit is een weggeef-doosje, altijd leuk!

In de moestuin komt heel voorzichtig wat groens boven, de radijsjes, spinazie en peultjes. Binnen in de mini kasjes komen de eerste cherrytomaat en snackkomkommers tevoorschijn. En omdat de rabarber jam zo ontzettend goed in de smaak valt, heb ik nog wat nieuwe rabarber planten gekocht, zodat we dit seizoen hopelijk een grotere smul voorraad kunnen aanleggen.

Radijs en spinazie
( ja, ook ik nam zaadjes mee van de Appie)

Peultjes komen ook bijna overeind

Noortje (de poes) is gegroeid als kool, maar ze mag nu wel uit de relax-stand komen.

Ze zit een beetje in elkaar gefrommeld,
 maar inderdaad, echt slank is ze niet.
We vermoeden dat er wat kittens in die dikke buik zitten.

Er is namelijk werk aan de winkel voor onze Noortje. We hebben nogal wat muizen, vooral in het paardengedeelte van de nieuwe schuur. Dat is op zich niet zo heel erg, al heb ik liever geen aangeknaagde zadeldekjes of een schattig nestje muizen in mijn warm gevoerde winter rijlaarzen. En daar vind ik nu wel steeds muizenpoepjes.

 De zadelkasten maakten we trouwens zelf, samen met onze oude vriend, ergens in december.

Van de week had ik eindelijk tijd, maar vooral ook zin, om die te gaan schilderen.
Inmiddels zitten ze 2x in de grondverf en ik hoop dat ze heel binnenkort groen zijn.

Tijd om die zadelkasten maar eens goed muisdicht te maken.
Purschuim langs de kieren en plankjes voor de openingen in de boxwand geschroefd, knappe muis die hier nog in komt.

En tussen het vele buitenspelen door, werd er binnen ook hard gewerkt ;-)