Shit...wat een drukte!

Het is ons inmiddels duidelijk dat de winter (bijna) voorbij is.
Zo rustig en verlaten als ons stekkie in de winter is, is het de laatste 2 weken niet meer. De trekkers en vrachtwagens vol mest rijden af en aan. De boeren zijn druk in de weer! Met het bewerken van hun akkers en grasland; frezen, ploegen, mest uitrijden, mest injecteren of met de weidesleep eroverheen.
En aangezien wij ik een amateur boerin ben, doen wij hier ook aan mee.

De steeds maar "aangroeiende" mesthoop, waar we in oktober nog zo leuk pompoenen van hebben geoogst, die is niet meer.
Vanaf 1 februari 2015 mocht er mest worden uitgereden, maar toen was het weer nog even niet zo geschikt, vanwege die bakken nattigheid die uit de lucht kwam vallen weet je nog?! Inmiddels is het weer flink opgeknapt en zijn de akkers en weilanden niet meer zo nat. Dus de loonwerker werd gebeld en die kwam met 2 machines. Een tractor met grote bak en een grijper.

De mesthoop verdween in de grote bak achter de tractor en werd uitgereden over ons weiland.

Met hun grote machines is onze hoop mest maar een kleintje en ons weiland een postzegel, het was dan ook, heel toepasselijk, binnen een poep en een scheet gebeurd :-)

Een paar dagen later reed ik langs de boerderij van de buurman, (die van de blije kippen waar Clarien het over had), en zag dat hij z'n weidesleep achter de trekker had. Dus buurman gebeld en ja hoor, die had wel even tijd aan het eind van de middag, om ons weiland te slepen.
Mocht je je afvragen wat het nut is van een weidesleep.
De paarden hebben bijna de hele herfst en winter op het grasland gelopen waar we straks weer ons kuilhooi van hopen te oogsten. Dus er liggen mesthopen. En er zijn bepaalde plekken in het land waar ze meer mest deponeren, fijne aardstralen ofzo...hihi. Maar goed, door de wei te slepen worden deze hopen uit elkaar gesleept en wat meer verspreid. Daarnaast trekt de weidesleep ook het oude dode gras los en zorgt het voor beluchting.

Weer een paar dagen later kwam de loonwerker een lege mestcontainer brengen, zo'n 15minuten daarna reed er een grote vrachtwagen het betonpad op, vulde de container met drijfmest en vertrok net zo snel als hij gekomen was....ja, die jongens op de vrachtwagen hebben een strakke planning met al die ongeduldige boeren!
De volgende dag kwam de loonwerker weer terug, vulde zijn injector met mest en reed over onze weilanden.

En nu wachten we eigenlijk een heel klein beetje op wat regen. Ja, ik weet het, dat wilde je niet horen...Daarom liefst 's nachts, want overdag wil ik natuurlijk ook gewoon lekker buiten genieten van het heerlijke lenteweer! En ook niet teveel regen, want...hoera!...de nattigheid is grotendeels verdwenen uit de paddock, en dus.....wordt woensdag ons pad voorzien van een nieuwe laag split *springt een gat in de lucht*. Nu zouden ze eigenlijk afgelopen vrijdag óf vandaag komen, maar dat lukte toch niet helemaal met de planning, dus of het ook woensdag kon. Ook prima, als ze dan ook maar echt echt echt komen! Als het even lukt komen ze meteen ook met een klein kraantje om de berg zand de schuilstal in te rijden *springt nóg een gat in de lucht*.

En zo kwam het langzaamaan toch allemaal goed, met mijn picture perfect!

Familie Scarabaeidae (Geotrupes vernalis)

Ik dacht, ik doe een keer een intelligente titel en denk met weemoed terug aan het stampen van alle Latijnse benamingen voor de 640 spieren en 206 botjes van het menselijk lichaam. En dan te bedenken dat ik dat stampen vrijwillig nóg een keer heb gedaan, maar dan van het honden en paarden lichaam...

Maar terug naar het verhaal.
Deze blog gaat over de helpende handjes en pootjes in de paardenwei.
Zoals eerder verteld, haal ik bijna dagelijks de mest uit de wei.
Soms word ik dan geholpen door een peuter, die dapper de drollen met zijn handjes op de schep legt, welke er vervolgens natuurlijk afvallen, terwijl hij de schep naar zijn mini kruiwagentje beweegt. Een soort bezigheidstherapie dus ;-)
Het leuke van peuters is, dat ze van alles  willen weten. "Mama, wat doe je?" "Mama, wat is dat?". En daarnaast is op die leeftijd de wereld nog vol met dingen die je moet ontdekken en leren.
Dus toen ik een paardenvijg weg schepte, zag hij dit:

"Mama, wat is dat?".  "Dat zijn gaatjes in de grond".
We zitten nog niet in de "waarom-fase", maar ik vind het wel leuk om hem dan te vertellen hoe dat dan zit, met die gaatjes in de grond.
Dus na het wegscheppen van de volgende hoop mest, pakte ik snel de veroorzaker van één van de gaatjes:

Hij bewoog niet, dus dat was helemaal niet interessant.
Wat daarentegen wel leuk was, was om de gaatjes weer dicht te stampen.... Bezigheidstherapie deel 2, want er liggen elke dag nogal wat hopen mest en dus ook flink wat dicht te stampen gaatjes, als je eenmaal begint te scheppen.

En toen zag hij het beestje in actie, vol verbazing en met z'n neusje boven zo'n gaatje: "Oh nee! Mama! Beestje in gaatje!"

Op dat moment was ik zelf toch wel nieuwsgierig geworden naar de paardenmestkever, want wat doet zo'n beestje eigenlijk, behalve gaatjes graven precies in en onder een hoop paardenmest. Lang leve Wikipedia!!!

Voedsel:
Mestkevers en met name de larven zijn in de regel planteneters die de mest eten van voornamelijk grotere zoogdieren zoals koeien en paarden. Geen enkele mestkever leeft van de mest van carnivore dieren, de 'donateur' van de mest is altijd herbivoor. Mestkevers zijn dus eigenlijk planteneters, die andere dieren laten 'voorverteren' en leven van de mest.
Voortplanting:
Mestkevers maken vaak mestballetjes door porties mest achterwaarts op te rollen en gebruiken ze als nestkamers voor de larven, een aantal soorten begraaft de balletjes in een tunneltje voor de larven en andere soorten leven als larve in de mesthoop.
Bij de tunnelgravende soorten maakt een paartje een nest in de grond. Eerst ontstaat een verticale gang die ongeveer een halve meter lang is en in een brede kamer eindigt. Alle zijgangen worden volgepropt met mest en alleen aan het einde is ruimte opengelaten voor een eitje. Tenslotte worden alle gangen met aarde afgesloten. De larven hebben voldoende voedsel tot hun beschikking en vaak meerdere jaren nodig om de ontwikkeling te voltooien. De kever komt dan tenslotte in juli uit maar blijft tot het voorjaar in de onderaardse ruimte zitten.
Ecologie:
Mestkevers brengen relatief grote hoeveelheden zeer voedingsrijke stoffen diep in de grond. Er is berekend dat het grondverzet bij bepaalde soorten honderden kilo's per hectare per jaar bedraagt. Omdat veel mestkevers in zand- of heidegebieden leven, zijn het belangrijke bemesters van voedselarme gronden

In Jip en Janneke taal: "Dat beestje is een mestkever, en de mestkever eet paardenpoep. Hij woont in de grond, daarom maakt hij gaatjes, zodat hij bij zijn nestje kan komen. Daar zitten baby kevers, die eten ook poep". "Bah, kan geen poep eten!!!!" "Nee, wij niet, maar de mestkever wel."

Vervolgens stond hij bij het opruimen van iedere mesthoop vol verwachting te kijken. En iedere keer was het: "Ja mama!!! Kever!!!"

Het werk zat er op. "Dat was leuk hè? Met die..., die..., lieverd, hoe heten die beestjes ook al weer?" Waarop je dan het briljante antwoord krijgt: "Gaatjesbeestjes!"

McDonalds voor paarden

Aangezien de paarden al het gras opeten, houden we niks over om te maaien en te hooien.
Terwijl de paarden het in de winter moeten doen met alleen kuilhooi. Nu kan je hier in de buurt gemakkelijk aan hooi of kuil komen, maar dat betekend afwachten welke kwaliteit het is.
Gelukkig konden we van de boer die de eigenaar is van het land om ons heen, 1 hectare huren, grenzend aan onze wei. Wat betekende dat we toch kunnen hooien van eigen land!
Ik heb de aardappels die er toen nog op stonden echt de grond uit gekeken! 
Eindelijk was het zover en in maart 2012 werd (voor dag en dauw, maar met mist) de mest geinjecteerd door een loonwerker hier in de buurt:

Ik had me voor de "kleine" wei voor ons huis al een beetje verdiept in de verschillende soorten gras. Dat klinkt misschien een beetje gek, maar toch is het belangrijk. Een koeienwei is bijvoorbeeld niet zo geschikt voor paarden. Het gras van een koeienwei is vergelijkbaar met de McDonalds voor paarden, eenzijdiger en veel energierijker dan goed is voor een paard. Want een koe moet produceren. Daarnaast plukt de koe het gras met zijn tong ongeveer halverwege de grasspriet af, terwijl het paard een grasspriet bij grond afsnijdt. Een paardenwei moet dus bestaan uit verschillende structuurrijke grassoorten, die niet te snel groeien (lagere energiewaarde) en een sterke graszode vormen. Tot zo ver het lesje "paard en gras" :-)
Ik had een geschikt paardenwei mengsel gevonden, wat door diezelfde loonwerker werd ingezaaid.
Nu klopt het gezegde "Wat je zaait zul je oogsten" NIET wanneer je een week na het zaaien te maken krijgt met enorme stuifwind... De helft van het dure (want zet ergens "paard" voor en het is duur) graszaad was de sloot in gewaaid, zo bleek toen de sprietjes tevoorschijn kwamen.
Dus een deel van de wei moest nog een keer doorgezaaid worden....
Uiteindelijk kwam alles mooi op:

Toen het gras lang genoeg was en de weersvoorspelling geweldig (droog, zon, zuchtje wind) lieten we het gras maaien, werd het 2 dagen achter elkaar geschud en tenslotte op wiersen geharkt:

Vervolgens werden er baaltjes van geperst:

En die baaltjes weer in plastic gewikkeld, zodat het mooie luchtdichte pakjes werden:

Toen de wikkelmachine 's avonds laat het land afreed ben ik als een kind zo blij langs alle pakjes gerend om ze te tellen. Het waren er bijna 80, een goede oogst voor de eerste keer.
Aan het eind van de zomer hebben we nog een keer kunnen hooien en zo hadden we een voorraad waar de paarden de winter wel mee zouden overleven. In mijn naieve optimisme dacht ik zelfs dat we zoveel hadden, dat ik er nog wel een handeltje mee zou kunnen beginnen. Bij nader inzien eten die krengen wel veel zeg!!

p.s. Ja, je ziet het goed, afgelopen zomer woonden wij op een wietplantage. Daarover later meer...