Schoonouders vervolg (2019 tot en met nu)

2019

April

Mijn liefste wordt 50 jaar en zijn moeder is er gewoon bij! 

We geven een groot feest en ’s avonds doen ze samen een dansje! Als cadeau krijgt hij (we) een lang weekend Parijs met toegangskaarten voor Disneyland.

Vorig jaar hing de vlag er tegen Koningsdag anders bij en leefden we tussen hoop en vrees. Gelukkig kunnen we, na een jaar met ups en downs, nog steeds naar Opa en Oma Utrecht om te logeren in het stadsie. Oma gaat zelfs even mee de Vrijmarkt op!

Mei

Mijn schoonvader heeft een gesprek met de oncoloog voor de uitslagen na zijn chemo behandelingen. De PSA (prostaat-eiwit) waarden zijn goed. De MRI laat zien dat de uitzaaiingen (in wervelkolom, ribben en bekken) nog wel aanwezig zijn, maar niet bedreigend en niet veranderd (niet groter, niet kleiner). De uitzaaiingen in de wervelkolom zijn verhard weefsel, deze wervels zijn dus nog sterk en geen “beschuit” wat zo in kan storten.

Als er (pijn)klachten de kop op steken, de PSA waarden verhogen, of er worden veranderingen gezien op de MRI wordt de behandeling weer opgepakt. Iedere 3 maanden wordt een controle afspraak gemaakt, maar “Nu genieten van nu” is het advies van de arts.

Augustus

Na bijna 9 maanden Lorlatinib, waren de scan uitslagen van mijn schoonmoeder nog steeds goed!

In de hersenen zijn geen uitzaaiingen meer zichtbaar en de brontumor en uitzaaiingen in de longen zijn nog steeds aan het krimpen. Het is geweldig alle extra tijd die zij tot nu toe heeft gekregen, als je bedenkt dat we in december 2018 dachten dat het moment van afscheid naderde.

Er is heel veel wat de artsen niet weten, maar wat zijn we dankbaar voor alle kennis die er dankzij de wetenschappelijke onderzoeken wél is!

September

Mijn schoonouders gaan met de trein naar München om een paar dagen bij haar zusje en zwager te zijn die daar wonen. Normaal gesproken gingen ze in september een weekje met elkaar naar Tirol om te wandelen, maar dat hebben ze vorig jaar voor het laatst gedaan. De reis valt ze zwaar, want op de heenreis moesten ze een keer extra overstappen en de terugreis ging met veel vertraging. Maar ook het samen zijn trekt een wissel op hun energie, want laat naar bed, geen middagdutjes en toch wat kleine dingetjes ondernemen. Vermoedelijk was dit dan ook de laatste keer dat ze naar München zijn afgereisd, ze moesten er een week van bijkomen.

Oktober en november

We vieren de 9^e en 7^e verjaardag van onze kinderen en opa en oma Utrecht zijn er gewoon nog steeds bij. We genieten hier extra van!

December

Deze keer gaan we heel anders richting Kerst! Wat een verschil ten opzichte van vorig jaar....

Dankbaar dat ze die week een ambulance stuurden vanuit het AvL, dat Pfizer de Lorlatinib al voor haar beschikbaar had gesteld, dat ze fantastisch reageerde op de behandeling en er nog steeds is, 1,5jaar na de diagnose longkanker met ROS1-mutatie.

Kerstavond weer gewoon zoals gewoon. Wat een wonder blijft het toch!

Gekocht in Disneyland

We vieren Oud&Nieuw ook weer samen, deze keer vieren we letterlijk het afgelopen jaar. En toch is het ook weer spannend, want wat gaat het komende jaar ons brengen?

De laatste scan liet wat nieuwe veranderingen in de longen zien en er ontstaat wat vocht rondom de longen. De oncoloog wil deze keer daarom geen 3mnd wachten tot een volgende afspraak, maar maakt de interval wat korter. Over 6 weken heeft ze een nieuwe afspraak, om dit even iets nauwer in de gaten te houden.  Ook wordt er weer gesproken over het feit dat ze graag nog een keer een biopsie willen doen.

2020

Januari

Mijn schoonmoeder begint weer wat te hoesten, klaagt wat over kortademigheid bij het traplopen en ze voelt zich wat vermoeider. De huisarts stuurt haar naar het lokale ziekenhuis, waar alles qua longen in orde lijkt (zover dat gaat wanneer je longkanker hebt), wel vinden ze wat verhoogde ontstekingswaarden in het bloed. Daartegen krijgt ze antibiotica. Waar ze allergisch op reageert, haar hele gezicht zwelt op! Ondertussen maken wij ons zorgen, want qua longgerelateerde klachten veranderd er niks. Zou de Lorlatinib niet meer werken? Heeft de ROS1 een sluiproute ontwikkeld?

Gelukkig heeft ze kort daarop de afspraak met de oncoloog. 

Er is een toename van vocht rondom de longen ten opzichte van de vorige keer. Wanneer het vocht wordt “afgetapt” blijkt het 1600ml te zijn!!!! Het vocht zal worden getest en op basis daarvan moet een aangepast strijdplan komen. De Lorlatinib doet zijn magie nog steeds in de hersenen, maar de kanker in de longen wordt weer actiever. Hopelijk zitten er cellen in het longvocht, zodat kan worden gekeken welke sluiproute ROS1 heeft genomen. Er zijn enkele sluiproutes bekend en in sommige gevallen is daar ook specifieke medicatie voor. Ondertussen vraagt de oncoloog mijn schoonmoeder om na te denken over hoe ze staat ten opzichte van chemotherapie. Over 2 weken hoopt ze de uitslag te hebben van het te onderzoeken vocht.

Februari

Het gaat slechter met mijn schoonmoeder. Na het lopen van slechts een paar meter, moet ze steeds even gaan zitten en op adem komen. 

We gaan op vrijdag naar het AvL. Normaal lopen we daar naar binnen, deze keer duwen we haar in een rolstoel vooruit. 

Er wordt weer 1500ml vocht “afgetapt”! De vaste oncoloog heeft geen poli, maar als ze hoort dat wij er zijn, komt ze langs om met ons te praten. Helaas zaten er niet genoeg kankercellen in het longvocht om iets nuttigs te kunnen zeggen over een eventuele sluiproute. Mijn schoonmoeder is op dit moment ook niet goed genoeg in conditie om een biopsie te doen en op die manier uitsluitsel te krijgen over de sluiproute. Het beste is om nu te starten met chemotherapie en daarnaast de Lorlatinib te blijven gebruiken vanwege de goede werking in de hersenen tot nu toe. Daar was mijn schoonmoeder al op voorbereid, dus alles wordt in gang gezet om na het weekend te kunnen starten met de chemotherapie.

Chemo betekend ook dat er het nodige geregeld moet worden. Want mijn schoonvader kan niet voor mijn schoonmoeder zorgen. Ze hebben een ouderwets huwelijk, waarin zij alles in het huishouden regelde en alles voor hem verzorgde. Eerder wilden ze geen hulptroepen (op de poetshulp na die ik er vorig jaar doorheen heb kunnen drukken en waar ze achteraf over zeiden: "Dat hadden we eigenlijk veel eerder moeten doen!"), maar nu hebben ze wat dat betreft niet veel meer te willen. Wij gaan regelen wat nodig is.

Helaas wordt ze maandag, op aandringen van de huisarts die op huisbezoek kwam, opgenomen in het ziekenhuis. De huisarts vind haar niet genoeg verbeterd na het aftappen van het vocht afgelopen vrijdag.  We zijn blij dat ze wordt opgenomen, zodat ze niet alleen thuis is met haar lieve, maar niet capabele man. 

De chemo wordt de volgende dag direct gestart en we hopen dat deze snel aanslaat, want zo hard als ze nu achteruitgaat is behoorlijk schrikken.  

Na het ontvangen van de chemo wordt mijn schoonmoeder ontslagen en mag naar huis, gelukkig wél met extra zuurstof. Inmiddels hebben we al veel kunnen regelen qua hulptroepen, alleen krabbelt mijn schoonvader terug wat hulp in de huishouding betreft. We laten het even zo. Voor nu is er alvast de volgende hulp:

• De huisarts komt 1x per week langs om vinger aan de pols te houden.
• Om de week komt er een oncologie verpleegkundige om te bespreken hoe het gaat, hoe ze zich daar bij voelt en om te kijken of er iets veranderd is in de zorgvraag. Voor nu wil mijn schoonmoeder geen thuiszorg, want ze kan prima zelf haar haren wassen en overige lichaamsverzorging lukt ook wel.
• We doen een paar proefbestellingen bij een maaltijdservice. Dan kunnen ze kijken wie het lekkerste menu heeft en daar mee verder gaan.
• De schoonmakers komen iedere week en doen vanaf nu ook de was en strijk.
• De boodschappen doet mijn schoonvader, dat is zijn dagelijkse wandelingetje

Amper twee dagen later geeft mijn schoonvader aan de huishoudelijke taken en zorg inderdaad niet aan te kunnen. Dus maken we een afspraak voor de intake met een externe mantelzorger. Wij redden dat immers niet, hoe graag we ook zouden willen.

Met mijn schoonmoeder gaat het na de eerste chemokuur beter, het hoesten verdwijnt al snel, de kortademigheid verbeterd ook iets, wel is zij nog erg moe, maar dat is natuurlijk ook niet gek met deze behandeling.

Maart

Het Corona virus of COVID-19 steekt ook zijn kop op in Nederland….

En zette zo, hoppa, direct een streep door alle hulptroepen en vingers aan de pols.

Uit voorzorg worden de 2 afspraken die mijn schoonmoeder in het AvL heeft samengevoegd, zodat ze maar 1x naar het ziekenhuis hoeft af te reizen en daar zo kort mogelijk hoeft te zijn. Alleen mijn schoonvader mag mee. Alle bloedwaarden zijn goed, dus ze mag de 2^e chemokuur ontvangen.

Voordat zij vertrekken uit het ziekenhuis drukt de oncoloog hun op het hart:

NIEMAND in huis te laten en allebei NIET het huis te verlaten. “Als u het virus krijgt, is het afgelopen met u. Niet omdat ik u de opname op de IC of beademing niet gun, maar omdat u dan niet verder behandeld kunt worden tegen de kanker.” ( En inmiddels weten we ook dat als het op triage aan gaat komen, het besluit in haar nadeel zal worden genomen, wat ik begrijp, maar dat maakt het niet minder hartverscheurend!). 

Dus…..

De huisarts en oncologie verpleegkundige bellen nu 1x per week.

De schoonmakers komen niet en de externe mantelzorg komen niet.

Gelukkig komen de maaltijden nog wel, al was daar wel direct een enorme wachttijd, maar na een belletje van mijn man waarin hij de situatie uitlegde, werd dit keurig opgelost.

De volgende dag belde mijn schoonvader, en passant vertelde hij dat hij straks nog even naar de supermarkt zou gaan, dan had hij meteen z’n dagelijkse wandelingetje gehad. Ik ontplofte zowat! “Wat heb je niet begrepen aan de boodschap van de oncoloog?!”.

Och wat is het toch moeilijk om zo beperkt te worden in je dagelijkse leven.

Maar goed, wij hadden inmiddels al geregeld dat de buren boodschappen voor ze doen, die ze voor de deur zetten, want binnenkomen is nu ten strengste verboden. Ook voor ons. 

We bellen en facetimen veel. Gelukkig is mijn schoonmoeder zo’n slimme 77-jarige die dat snapt, facetimen ;-)

En vorig weekend ging mijn man met de kinderen naar Utrecht, om in de tuin te zitten, aan de andere kant van het raam, bij mijn schoonouders. Morgen gaat hij weer.

Toch elkaar even écht kunnen zien!

Lieve mensen….Zorg voor elkaar! Blijf thuis! Misschien niet voor jezelf, maar doe het voor mensen zoals mijn schoonouders! Dan kunnen wij ze hopelijk snel weer in de armen sluiten, want ik moet er niet aan denken dat we dat begin maart voor het allerlaatst hebben gedaan.

En toen kwam 2018…

MAART

Voor eind maart hadden we een vakantie geboekt naar Devon, Engeland.

Vier dagen voor vertrek belde mijn schoonmoeder vanuit het ziekenhuis. Eigenlijk had ze ons niet willen bellen, vanwege onze aanstaande vakantie, maar gelukkig belde ze toch.

Ze was een paar weken daarvoor bij de huisarts geweest vanwege een kriebelhoestje dat maar niet over ging. Antibiotica mee en een controle afspraak voor een week of 2 later gemaakt. Die controle afspraak was vandaag geweest en de huisarts had haar doorgestuurd. In het ziekenhuis waren foto’s gemaakt en die zagen er niet goed uit.

Longkanker. Niet kleincellige longkanker. Stadium IV.

Er zat één grote tumor onder in de long en de rest van beide longen zag eruit als….een sterrenhemel. Zwart (dat is normaal) met ontelbaar veel kleine witte stipjes (uitzaaiingen).

Ook waren er uitzaaiingen zichtbaar in een rib en wervels.

Mijn schoonmoeder zei:

“Dokter, ik heb een prachtig leven gehad.”

Pfff…dat komt binnen hoor. Als dat het eerste is wat je iemand hoort zeggen, als reactie op zulk verpletterend nieuws.

(Ze zei nog iets waar ik een andere keer op terug kom.)

Er werd weefsel afgenomen voor verder onderzoek en ze ging naar huis met extra zuurstof.

APRIL

18 april was de dag van de allesbepalende uitslag van het weefselonderzoek.

En…. dit kan je echt gebruiken op zo’n dag: 2 juffen ziek! Zoon wel naar school maar een andere juf en dochter vrij... Gelukkig kon ze bij een vriendinnetje spelen en ‘s middags stonden lieve vrienden op het schoolplein om ze allebei op te halen voor een leuke middag.

Uitademen en op naar Utrecht.

De uitslag was: Longkanker. Niet kleincellige longkanker. Stadium IV. ROS1.

En dat laatste is gunstig, voor zover je van “gunstig” kan spreken bij kanker.

Maar slechts 1% van de longkankers betreft een mutatie van het ROS1 gen. Deze ROS1 longkanker is niet te genezen, maar het is wel mogelijk om tijd en kwaliteit van leven toe te voegen.

Er was op dat moment één goedgekeurd medicijn: Crizotinib (of merknaam Xalkori) een vorm van Target therapie (gerichte therapie).

Er zijn 4 ziekenhuizen in Nederland die ROS1 patiënten behandelen, omdat het zo ontzettend weinig voorkomt (misschien zo’n 100 patiënten in Nederland).

Het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis in Amsterdam en het UMCG in Groningen zijn de 2 ziekenhuizen met de “grootste” patiëntengroep (lees een tiental tot een aantal tientallen).

Mijn schoonmoeder ging naar het AvL.

 

Dochter: "Wauw, wat een mooie bloemetjes!"
Ik: "Weet je hoe die ook wel genoemd worden? Gebroken hartjes."
Dochter: "Oh ja, als je heel verdrietig bent dan breekt je hart."
En vervolgens tegen oma: "Bijvoorbeeld als jij dood gaat. Maar gelukkig ben je nog niet dood!"
#Utrecht #gebrokenhartjes #leveninhetnu

MEI

Begin mei startte ze met Crizotinib. Binnen een paar dagen was ze van de extra zuurstof af en voelde zich zo ontzettend veel beter. Het was ongelooflijk!

Helaas had ze wel heel erg veel last van bijwerkingen. Met name vocht vasthouden en ontzettend weinig eetlust, omdat alles naar ijzer smaakte. Maar ze deed ontzettend haar best om toch eten naar binnen te wurgen. We bestelden bij de huisarts “astronautenvoer” zoals we de Nutridrinks gekscherend noemden en voorzagen haar van diverse voedingssupplementen en “alternatieve” middelen om te helpen bij de eetlust en algehele weerstand.

JUNI

18juni kregen we de uitslag van de onderzoeken na 6 weken Crizotinib.

De brontumor was in grootte verminderd en de sterrenhemel had een flink stuk minder stipjes. Ongelooflijk wat 1 pilletje (2x per dag) kan bewerkstelligen.

We kabbelen de zomer door. Het gaat niet fantastisch, met name qua eetlust, maar het gaat goed genoeg qua kanker. Vanwege de bijwerkingen wordt wel de dosering verlaagd naar 1x daags.

AUGUSTUS

Na de geannuleerde vakantie eind maart, durven we bijna niet te boeken voor een zomervakantie. Maar we doen het toch en we gaan naar Portugal. Dan kan je ook snel weer terug zijn, mocht er nood aan de man zijn.

Eind augustus, op vakantie, gaat de telefoon.

Mijn schoonvader komt net terug uit het ziekenhuis: prostaatkanker met uitzaaiingen in de botten van de wervelkolom.

Dit is werkelijk waar niet te bevatten. Hoe is het mogelijk. Beide schoonouders ongeneeslijk ziek, 4 maanden tussen beide diagnoses.

SEPTEMBER

Gesprekken met de oncoloog voor mijn schoonvader. In ieder geval hormooninjecties en nadenken over chemo therapie. Ga er maar aan staan, als je net een paar maanden weet dat je vrouw ook ongeneeslijk ziek is!

OKTOBER

In het AvL ontvangen we slecht nieuws betreffende mijn schoonmoeder. Er is bij het laatste onderzoek een plekje in de hersenen gezien en ook het beeld van de longen is verslechterd.

Het is bekend dat Crizotinib de hersenen niet bereikt/ niet goed werkt op uitzaaiingen in de hersenen.

De oncoloog geeft aan dat het tijd wordt om na te denken over chemo.

Dit zou echter betekenen dat ze allebei tegelijk aan de chemo moeten! De arts begrijpt dat dit een wel erg grote uitdaging gaat worden. Maar er is op dit moment geen andere medicatie. Wel is er een medicijn (Lorlatinib) wat in onderzoeken hele goede resultaten laat zien, ook in de hersenen, maar dit is nog niet beschikbaar/goedgekeurd voor ROS1. De fabrikant van dit nog niet beschikbare medicijn, vereist daarnaast dat er vóór het geven van dit medicijn chemotherapie is gegeven.

De arts verteld dat in schrijnende gevallen de fabrikant een nog niet beschikbaar medicijn beschikbaar kan stellen. Dit heet “compassionate use”. Dit moet schriftelijk en met uitgebreide onderbouwing aangevraagd worden door de arts. En dan afwachten of het wordt goedgekeurd.

Gezien de situatie van beide schoonouders besluit de arts alles in de strijd te gooien om dit medicijn via compassionate use beschikbaar te krijgen. Maar ze kan niks beloven. Het ligt geheel in handen van de welwillendheid van de fabrikant.

NOVEMBER

In oktober en november zijn wij druk met zorgen, ontzorgen en mantelzorgen.

Mijn man heef geen broers en zussen, dus het komt op ons tweetjes aan.

Vanuit Groningen, op 2 auto-uren afstand vanaf Utrecht.

Het zijn weken met onmogelijke planningen.

Met voorbereidingen voor “wat als...”, ziekenhuisbezoeken waarbij altijd één van ons mee gaat, verjaardagen van onze kinderen (en mijzelf), hun kinderfeestjes en de start van de chemotherapie van mijn schoonvader. Echt….HOE DAN?! #fuckkanker

DECEMBER

11 december: Het is helemaal mis met mijn schoonmoeder. Mijn man racet er heen. Ze wordt door een ambulance naar het AvL gebracht. Totaal van de wereld en niet aanspreekbaar.

Oorzaak: uitzaaiingen in hersenen, die zorgen voor oedeem (vocht) wat zorgt voor druk op de hersenen, waardoor die niet meer goed kunnen functioneren. De komende 24uur zijn kritiek.

Het “paardenmiddel” Dexamethason wordt ingezet en …… fantastisch genoeg…. heeft fabrikant Pfizer onlangs akkoord gegeven voor compasionate use van het medicijn Lorlatinib én het ligt voor haar klaar in de onco-theek van het AvL. Daar wordt dus ook direct mee gestart.

Ik ben dankbaar en ontroerd door de lieve mensen om ons heen. De steun en hulp, in woord en daad, het betekende zo veel! De kinderen krijgen speciaal verlof van school, want wij hebben hier in het noorden geen familie wonen. Zo kunnen ze bij mijn ouders terecht, op 30min van Amsterdam. Daar voelen zij zich fijn en veilig, wat voor ons ook een geruststelling is. Voor de verzorging van de paarden wordt een rooster gemaakt met meerdere mensen en ook de honden worden opgevangen.  Dankzij al die lieve mensen kon ik zijn waar ik wilde en moest zijn, in het ziekenhuis bij mijn man en zijn ouders. Daar zijn niet genoeg woorden voor.

Mijn schoonmoeder knapt verrassend snel op. Ze is zelf wel 3 dagen aan geheugen “kwijt”. Zo kan ze zich niks herinneren van de huisarts die bij hun thuis kwam, de ambulance broeders die haar uit huis hebben getild, de rit met de ambulance of de aankomst in het AvL. Ze gelooft niet eens dat ze in Amsterdam, laat staan in het AvL is! Ze hebben haar met haar bed naar de ontvangsthal gereden, zodat ze het met eigen ogen kon zien, toen geloofde ze het pas. Ze raakte er maar niet over uitgepraat, hoe ze het niet geloofde en hoe ze haar naar de ontvangsthal reden. Dat heeft echt indruk gemaakt. Het lijkt mij ook raar en best beangstigend ook denk ik, als je zomaar een paar dagen kwijt bent in je hoofd!

Haar ene mondhoek hangt, één arm is wat minder krachtig en haar tong  “werkt niet mee”. Ook is haar balans verstoord, maar ze is (zoals altijd) lekker eigenwijs en negeert het verbod om alleen uit bed te gaan, waardoor ze onderuit gaat. Gelukkig loopt dat goed af. De rode lap aan haar bed ( wat valrisico betekend) had ze aangezien voor gezellige kerstversiering ;-)

De verpleegkundige spreekt mij op de gang aan en zegt zich zorgen te maken om haar wat warrige manier van vertellen. Ik kan hem gerust stellen. Wat dát betreft is ze helemaal zichzelf. Een verhaal van haar gaat via meerdere, verschillende en soms vrij lange zijweggetjes, die er allemaal op soms langdurig onduidelijke wijze mee te maken hebben, naar de conclusie. Tenzij ze zelf in één van de zijweggetjes verdwaalt en niet meer weet waar ze naar toe ging, maar dat gebeurd niet zo vaak. Ik kon me daar soms best aan irriteren, maar nu lach ik erom dat ze is zoals ze is.

En inmiddels weet ze ook dat ík liever wat sneller de kern van het verhaal heb, zonder links- en rechtsaf onderweg ;-)

Maar goed.

Mijn schoonmoeder ligt in het AvL in Amsterdam.

Mijn schoonvader is nog bezig met chemo en hun huis staat in Utrecht.

Onze kinderen logeren bij mijn ouders, op 30 minuten van Amsterdam.

We rijden wat heen en weer die dagen.

Ik ontdek dat mijn schoonvader al een paar dagen zijn medicijnen (diabetes, hart, bloeddruk, kanker) niet heeft genomen. Vergeten, geen zin in, mijn schoonmoeder was er niet om ze klaar te leggen….noem maar een reden.

De voorraad medicijnen blijkt een rommeltje en er is geen overzicht van wat hij wanneer moet nemen. Ik bel met de apotheek van het ziekenhuis. “Stop alles wat je kan vinden in een tas en kom maar, dan gaan we daar samen even voor zitten.” TOP! Ik kom weer terug met een keurig mapje met daarin een inname schema, medicijnlijst en bijlages van (bij)werkingen van alle verschillende medicijnen. De medicijnen die hij niet meer nodig heeft zijn ingeleverd en welke hij wel nodig heeft neem ik mee en welke op waren zijn aangevuld.

19 december: Die avond gaan we in ieder geval heel wat fijner slapen dan bijna een week geleden.

We zijn allebei bekaf van de zorgen, het zorgen, het regelen en niet te vergeten het reizen.

Iedere ochtend even goed om je heen kijken om te bepalen waar je gisteren ook al weer in slaap bent gevallen. Je wel 10x per dag afvragen welke dag van de week het vandaag ook al weer is.

Maar...dikke pluim voor de artsen en verpleegkundigen van het AvL én voor fabrikant Pfizer, want mijn schoonmoeder is weer thuis!

Het ziet er naar uit dat we “gewoon” en zoals het “hoort” samen in de woonkeuken in Utrecht Kerstavond kunnen vieren. Hoe fantastisch is dat?! We zijn dankbaar en hopen dat het nog niet de laatste Kerst samen zal zijn.

Met de complete familie zeggen we bij ons op de boerderij het jaar 2018 gedag. We schieten het letterlijk af! Wat een jaar was dit. En wat gaat het nieuwe jaar ons brengen? We kijken vol goede moed vooruit, maar in ons achterhoofd denken we  ook aan wat er allemaal nog op ons af gaat komen.