Herinneringen onderweg (deel 2)

Vandaag reden we weer richting Utrecht, voor een bezoek aan het Nijntje Museum met opa en oma Utrecht.

En dat brengt mij bij deel 2 van de herinneringen onderweg (voor de aanleiding en deel 1 klik je hier).

We zijn inmiddels voorbij Amersfoort.

Zoals gezegd komen de herinneringen hier in sneltreinvaart voorbij. Want hier, zo aan de noord-oost kant van Utrecht groeide ik op.

 

• Soesterberg verschijnt op de borden. Bij Soesterberg denk ik aan de militaire vliegbasis die daar vroeger zat en de vele Amerikaanse militairen met hun gezinnen.
• Maar ook aan de Soesterduinen. Wat een prachtig gebied is dat toch! Ik heb daar veel gewandeld aan het eind van mijn studententijd samen met vriendinnen V. en J. En later met manlief en hond Zen.
• Den Dolder ligt vlakbij. Hier fietste ik doorheen in het weekend en vakanties, wanneer ik naar mijn studentenbaantje ging. Ik werkte zo'n 2-3 jaar in het beste pannenkoekenrestaurant van de Lage Vuursche, waar ik een leuke tijd had en lekker bijverdiende, samen met een paar hele leuke meiden, waaronder vriendin L. Later werd die fiets een oud rood Golfje en werd de route ook anders, want ik ging op kamers.
• Aan de andere kant liggen Zeist en Woudenberg. In Woudenberg leerde ik zwemmen in het KNVB zwembad. En ging ik in de zomer zwemmen bij het Henschotermeer. Ook had ik daar in de bossen 2 verzorgpony's, waar ik vaak samen met vriendin N. hele dagen te vinden was.
• Als je dichter bij Zeist komt rijdt je langs een geluidswal. Aan de andere kant van die geluidswal ligt een woonwijk, daar was "De brug". Een bruggetje waar we ons als jongeren 's avonds verzamelden. Jaja, we waren trendsetters en hebben het woord "hanggroepjongeren" uitgevonden, ha! Maar ik moet zeggen, ik was wel een hele brave hoor! Er is nog iets met die geluidswal. Want wat zie je vaak op geluidswallen? Inderdaad, grafitti. Één van die jongeren was een echte grafitti kunstenaar. Die vliegt inmiddels de hele wereld over voor projecten om mooie muren te maken. Zoals een mega discotheek in Abu Dhabi (klik)
• Dan komen we langs de Bilt, waar ik een superleuke tijd heb gehad bij een baan die heel mooi aansloot bij de post-HBO opleiding die ik tegelijkertijd deed. Leuke mensen als collega's, prachtige werkomgeving, heel veel kennis opgedaan en mooie inzichten gehad waar ik de rest van mijn leven iets aan zal hebben.
• Ook heb ik heel veel herinneringen aan het bos achter het van de Valk restaurant "De Biltsche Hoek". Hier heb ik de meeste uren van mijn leven doorgebracht in het bos, op de rug van een paard. Eerst de paarden van twee verschillende handelaren en later mijn eerste eigen paard Diesel.
• Na de Bilt komt de afslag naar de Uithof. Op de Uithof deed ik mijn HBO opleiding. Ik fietste daar ook toen de serieverkrachter actief was in 2001. Gelukkig ben ik deze nooit tegen gekomen, maar hij zorgde wel voor veel angst en onrust in de omgeving. Geweldig dat hij eindelijk gepakt is vorig jaar!

De A28 stopt aan de rand van Utrecht.

• Aan het einde van de snelweg kan je naar links, richting ons oude huis (dat nog steeds niet verkocht is, maar gelukkig opnieuw voor een jaar verhuurd is aan expats) en richting het ouderlijk huis van mijn lieve vriendinnetje N.
• Maar ook richting de Galgenwaard, het stadion van FC Utrecht. Als de wind goed stond konden wij het binnen in ons huis horen wanneer er gescoord werd. Ik bedenk me net dat ik ook nog een poosje in de catering van het stadion heb gewerkt voor een studentenuitzendbureau. Dat was vooral leuk vanwege het gratis de wedstrijd in het stadion kunnen kijken. Ik heb niet zo veel met voetbal, maar Dirk Kuijt is toch wel mijn held en publiekslieveling van FC Utrecht toen hij daar speelde.
• Als je aan het einde van de snelweg naar rechts gaat, kom je langs Park Bloeyendaal, je moet wel even goed kijken, want het zit een beetje verstopt. Maar het is een heel mooi park, waar we vaak met onze hond wandelden, liever dan dat we gingen wandelen in het drukke Wilhelminapark.

En uiteindelijk kom je natuurlijk bij rotonde de Berekuil. Dat is echt een kruispunt van herinneringen! Zowel vanuit mijn jeugd als van de laatste 10jaar.

Vroeger ging ik in de winter met de bus naar de basisschool in Utrecht en bij de Berekuil stond het verkeer altijd vast. Was ik in de lente/zomer/herfst op de fiets, dan kon je onder de Berekuil mooi je regenpak aan/uit trekken.

• Bij de Berekuil naar rechts (richting Zeist) rijd je langs manege Groenesteyn, waar ik leerde paardrijden, samen met vriendin N. En vlak na de manege zit meneer Agterberg, of eigenlijk één van de gebroeders, maar deze was een paar maanden terug in het nieuws omdat hij zand verkocht aan een paar rijke oliesjeiks in de woestijn.
• Bij de Berekuil rechtdoor ga je naar de bekende Veemarkthallen. Over die Veemarkthallen kan ik ook wel wat verhalen vertellen, om precies te zijn over de paardenmarkt van maandagochtend, maar dat doe ik wanneer ik verder ga met mijn verhaal over hoe ik een paardenmeisje werd.
• Bij de Berekuil linksaf ga je de Biltstraat op, welbekend van Monopoly. Toen ik met de bus naar de basisschool ging, stapte ik uit op de Biltstraat bij de halte "F.C. Donderstraat", zo'n grappige naam vond ik dat altijd!

En nu komt het. De afgelopen 10 jaar bevind zich op de Biltstraat onze eindbestemming, want opa en oma Utrecht wonen hier. Wie had dat ooit gedacht, dat ik nog eens een huis op de Biltstraat van binnen zou zien!

Recept: Spinazie salade

Ingrediënten:
Verse spinazie
Mozzarella
Walnoten
(Cherry)tomaten
Spekjes
Dressing

Spekjes uitbakken, mozzarella en tomaten snijden, walnoten grof hakken, door de spinazie mixen, dressing naar keuze erbij en eet smakelijk.

Lekker met een stokbroodje.


Dit is een recept van vriendinnetje Janneke.

Recept: Toettaartjes

Ingredienten:
Bloem (om te bestuiven)
Bladerdeeg
Kaneel
125gr creme fraiche
1 ei
1 theelepel vanille extract
5 eetlepel licht bruine basterd suiker
1 sinaalappel (schil en sap)

Bron foto: "Jamie in 30 minuten"

Bereiding:
Rol het bladerdeeg een beetje uit en strooi er een paar snuffen kaneel over.
Rol het deeg losjes op en snijd de rol door midden.
Pak een muffinvorm en gebruik een halve "bladerdeegrol" per kuipje. Druk het deeg er met je duim in zodat de onderkant plat is en er een klein randje boven het kuipje uitsteekt.
Zet in de (voorverwarmde) oven, 200graden, 8-10 min, tot ze lichtbruin zijn.

Pak een kleine kom en schep hier de creme fraiche in, samen met het ei, het vanille extract, 1 eetlepel licht bruine basterdsuiker en de geraspte sinaasappelschil. Goed mengen met een vork.

Als de vormpjes klaar zijn, druk je het opgeblazen deeg rondom tegen de rand om ruimte te maken voor de vulling.
Schep het creme fraiche mengsel in de vormpjes en zet ze ongeveer 8 minuten in de oven.

Zet een kleine steelpan op hoog vuur. Sinaasappelsap en de rest van de suiker in de pan en blijf roeren tot het karameliseerd.

Schenk een klein beetje caramel op de taartjes, die inmiddels uit de oven zijn. Ze taartjes zijn nog zacht, maar dat hoort zo.
Even laten staan om op te stijven.

Eet smakelijk (samen met je lief bijvoorbeeld ;-))


Dit is een recept van Jamie Oliver, uit zijn boek "Jamie in 30minuten".

Genoten van een oersaaie week

Klinkt misschien een beetje tegenstrijdig, oersaai en genieten in één zin, maar toch was het zo. De twee weken vóór afgelopen week waren namelijk nogal chaotisch, door spannende dingen en een ongelukje.

We maakten ons zorgen om mijn moeders gezondheid, ik werd iniedergeval erg angstig voor de uitslag van een longfoto (met een agressieve borstkanker nog redelijk vers in het geheugen). Dus de avond voor de uitslag reed ik bijna 3uur heen en de avond daarna reed ik diezelfde bijna 3uur terug. 
Gelukkig was de uitslag goed, de longen waren schoon. Helaas is de reden voor de foto wel nog steeds aanwezig, zij het ietsiepietsie minder.

Vervolgens stortte ik van mijn paard (of ik kreeg vliegles, zo zou je het ook kunnen noemen). Dat gebeurd gemiddeld gelukkig maar 1x per jaar en de schade valt eigenlijk altijd wel mee. Maar ik kwam blijkbaar een beetje raar terecht, want mijn pols wilde niet meer zo goed meewerken toen ik weer op wilde stappen. Dat is namelijk het eerste wat je doet als je zojuist gelanceerd bent, gewoon weer op stappen. (Tenzij je iets breekt, dan wordt dat vaak wat lastiger.)
Na het rijden, had ik erg veel moeite met de kleine riempjes van het hoofdstel, het normaal toch heus niet zo zware zadel en oh help!, die winterdeken, hoe moest ik die over mijn paard gezwaaid krijgen?
In de loop van de avond werd mijn pols dikker en dikker en pijnlijker en pijnlijker. De nacht zittend op de bank, met pols in een icepack doorgebracht, en zowaar ook nog wat geslapen.
Voor de zekerheid de volgende ochtend toch maar even naar de huisarts, kreeg ik een veelste lieve vervangster die mijn pols met van die poezelige handjes heel zachtjes en heel voorzichtig onderzocht (mocht je het nog niet tussen de regels door hebben kunnen lezen, ik houd niet van zachte heelmeesters) en vermoedde dat het niet gebroken was, maar zwaar gekneusd.
De dagen daarna heeft mijn lieve man geleerd hoe stallen uit te mesten, paarden vast te zetten, halsters om te doen. Omdat de paardenkant van de schuur nogal mijn terrein is en ik dingen ook nogal op mijn manier gedaan wil hebben, zat ik m aardig op z'n nek, maar hij is geslaagd hoor. (Ik heb dus écht een hele lieve man!!!)

Zo'n weigerende pijnlijke pols is dus echt niet handig! Weleens geprobeerd een onwillige peuter in een autostoeltje te tillen, met één bruikbare hand? Of een poepluier te verschonen? Of kleding aan/uit te trekken, maakt niet uit van wie, jezelf, je kinderen of je man ;-) ? Of zakken voer van 20-25kg? Of een drinkbeker open draaien? Of je mascara? Ik voelde me echt onthand! Inmiddels gaat t stukken beter, maar sommige bewegingen maken pijnlijk duidelijk dat t nog niet goed is. Irritant vindt ik dat.
Maar zoals mijn moeder altijd zei: "Het gaat wel weer over voor je een jongetje wordt".

En toen kwam de echte sloper van de genoemde twee weken, een heel naar telefoontje op donderdag tegen middernacht; mijn moeder moest met spoed naar het ziekenhuis. Zit je dan, op 3 auto-uren afstand, jankend op de bank te wachten op nieuws. Mijn koffertje en ik stonden klaar om in de auto te stappen, manlief overtuigde me om even verder nieuws af te wachten, en na een enigszins geruststellend telefoontje toch maar in bed gekropen....zo tegen 03.00uur. Vrijdagochtend richting ziekenhuis, de middag vullend met gesprekken met artsen, onderzoeken, uitslagen en zittend bij het ziekenhuisbed. 's Avonds reed ik weer terug. De artsen konden het niet verklaren, uit de onderzoeken kwam eigenlijk niks en zaterdagochtend was mijn moeder weer thuis. Nog steeds met klachten, maar vol te houden. Er zijn wel verdere onderzoeken gepland.

Zondag gingen we met de kinderen bij (opa en) oma op ziekenbezoek en waaiden vervolgens even heerlijk uit op het strand van Noordwijk.
De A7, A6, A10, A4 en A44 kan ik inmiddels dromen....

Vandaar dat ik dus heb genoten van een oersaaie week, waarin niks geks gebeurde, behalve dan dat de zon opeens ging schijnen. Heerlijk!



p.s. Dit is wel een wat persoonlijker verhaal geworden dan ik gewend ben te schrijven en eerlijk gezegd weet ik nog niet wat ik daar van vind. Dus misschien dat ik me nog bedenk en het weer verwijder.

Ondergedoken in de kelder

In december 2006 maakte ik bovenstaande foto, niet scherp inderdaad, maar het geeft wel een redelijk beeld van de situatie toen.
Hij is genomen in de voorkamer en je kijkt de kelder in.
De bedstee die boven de kelder zat, was er door de vorige eigenaar uitgesloopt.

In 2007 werd de bedstee er terug in gebouwd, door dezelfde handigerd die de zolder laatst heeft dichtgetimmerd.

 

 

 

 



In de oude schuur lag nog een oude ladder, die half verrot was, geen probleem, we konden de ander helft mooi gebruiken. En toen zag de kelder er zo uit:

 

De hele boerderij werd in 2007 van binnen gestuct, zo ook de kelder. Maar....we hebben nogal last van vocht, dus dat zag er allemaal niet meer zo fris uit, anno 2015:

 

Nu de zolder is opgeruimd en dicht getimmerd, vond ik het tijd om de kelder aan te pakken.

Het gereedschap en alle andere zooi had ik er allemaal al uitgehaald toen ik de nieuwe schuur aan het inrichten was (hoe dat er nu uitziet, lees en zie je hier)

Dus de afgelopen 2 weken, heb ik mijn vrije avonden (met tussendoor alweer een buikgriepje....zucht!) doorgebracht in de kelder.
Twee keer insmeren met vochtige keldermuren stinkzooi en het hout in de grondverf:

Twee keer sauzen met betonverf en de trap opschuren en in de grondverf (niet vergeten om en om een trede te doen, want anders kwam ik er niet meer uit!):

En vandaag....vandaag een leuk vloertje erin gelegd! Helemaal zelluf :-)

Zoonlief was reuze blij met het restje vinyl, waar hij een prachtige racebaan van maakte, en die hij om onduidelijke redenen volplakte met plakband.

Maar goed, dit ziet er toch een stuk frisser uit dan die eerste foto's?!

Een fijn plekje voor spullen die wel in een kelder thuis horen:

Proost! Op een fijn weekend!


p.s. Mocht je een voorliefde hebben voor "extreme-make-over" foto's, dan moet je deze misschien  ook even bekijken.

Herinneringen, herkenningspunten en vraagtekens onderweg.

Omdat wij met de traditionele Heilig Abend verstek moesten laten gaan vanwege ziekte, vierden wij dit jaar op 3 januari alvast alsnog Kerstavond in Utrecht.

Dat betekend een ritje van ongeveer 2 uur. Ik heb geen hekel aan autorijden, mits de achterbank ook gezellig blijft. Lekker een beetje staren, plannetjes of lijstjes maken, denken aan wat er ook maar je hoofd in en weer uit waait, en soms kom je weer bij "bewustzijn" en denk je opeens: "Huh, zijn we hier alweer?!". Zo ook die dag.

 

Het grappige is dat ik langs routes die ik veel rijd vaste herkenningspunten heb. Toen ik aan mijn man vroeg of hij dat ook had, begreep hij eerst niet wat ik bedoelde, hij droomt vaak in gedachten lekker weg, of hij doet een diepe "meditatie" (met zijn ogen dicht, inclusief snurkgeluiden, maar hij sliep niet hoor!!!!). Maar even later bleek hij het toch ook te hebben. Grappig genoeg blijkt hij langs exact dezelfde route hele andere herkenningspunten te hebben, waarvan ik het bestaan niet eens wist.

 

Hoe gaat dat dan in mijn hoofd, nou zo:

• Wat fijn toch dat die verdubbeling van de rijbaan van de N33 zo vlot is verlopen en wat een verbetering! Niet meer vastzitten achter een vrachtwagen, want inhalen is het mijn leven niet waard, er zijn genoeg ernstige ongelukken gebeurd op deze weg.
• Oh ja, hier was eerst een rotonde, nu rij je vol gas onder de rotonde door, als je tenminste niet linksaf hoeft richting Gieten of rechtsaf richting Zuidlaren/Haren/Groningen.
• Parkeerplaats "Schaopvolte", wat is dat toch voor naam?! Wordt daar met schapen geoefend op netjes rondjes lopen? Ik google het en vind de betekenis op Wikipedia: Een schaopvolte is een plas en deze werd vroeger gebruikt om in juni één voor één de schapen te wassen, zodat de wol voor het scheren goed schoon was.
• Parkeerplaats "Baarveld". Wat zou dat toch zijn, een baarveld? Werd hier vroeger door vrouwen in het veld gebaard? Nee hoor, (en hier blijkt dat ik import ben) het is Gronings: baar betekend ruig, onland. Bar dus eigenlijk. Goed, weer wat geleerd!
• We naderen de aansluiting met de A28, ook al een verbetering, geen afslag meer met onderaan een kruising, rechtsaf naar Assen of linksaf richting Utrecht. Nee, gewoon voorsorteren en doorrijden met de bocht mee naar links richting Utrecht.
• Hoe zou dat met deze vernieuwing gaan tijdens de TT van Assen? Zou dat schelen qua verkeersopstopping? Over het circuit van Assen gesproken, daar racete mijn man (in zijn vorige leven) zo'n 3x per jaar met zijn Suzuki in de Supermono klasse.

Foto uit de oude doos.

Blij dat 'ie nu op een oldtimer rijdt! (een Triumph Bonneville, mocht het je interesseren)

 

 

Het vervolg van de route over de A28:

• Net na Assen ligt een stukje weiland wat vol staat met bomen, door de bomen groeit er weinig gras, maar er lopen vaak van die "oerkoeien". Ze kunnen als het warm is genieten van de schaduw en in de rui-periode lekker schuren tegen de bomen.
• In de buurt van Beilen staat links een Casino, toen wij de boerderij kochten en nog ieder weekend heen en weer reden, was dit nog een discotheek.
• Even later kom je langs de Dialyse Kliniek Noord. Dankbaar dat ik er voorbij kan rijden en hopend dat er ooit nog eens een tijd komt, dat er genoeg donoren zijn voor al die mensen op de wachtlijst die nu aan de dialyse moeten.
• Dwingeloo, doet me denken aan het mooie Drents Friese Wold. Echt een aanrader! Ik heb er 2x ontzettend genoten van de ruiterpaden, en nagenoten van een zere kont (neem een kaart mee, het is een gróót gebied), maar ook prachtig om te fietsen of te wandelen.
• En dan bij Pesse iets bijzonders. Dierenbegraafplaats 't Hunebed. Mijn cavia Knabbeltje en konijn Grijzertje liggen begraven in de tuin van mijn ouderlijk huis. Mijn poes Lotje hier op de boerderij. Stel, we woonden nog in de stad, stel, de hond gaat dood. Zou ik m dan ergens laten begraven, zoals hier op een speciale dierenbegraafplaats? Ik weet t niet...
• Hoogeveen, ff opletten dat je wel rechtsaf gaat richting Zwolle/Utrecht.
• Ter hoogte van hectometerpaaltje 128 hebben wij, toen we de boerderij net hadden gekocht, 3 wijnvaten gekocht. Twee hebben we gebruikt als regenton en één is doormidden gezaagd en zijn in gebruik als plantenbak voor de rabarber. Het huis waar wij de wijnvaten kochten stond te koop en is inmiddels verkocht. Zouden ze naar een Franse wijnstreek zijn vertrokken?
• Ter hoogte van hectometerpaaltje 121 staat vaak een mobiele flitser als je de andere kant op rijdt, van Utrecht naar Groningen, aangezien wij op de snelweg standaard te hard rijden, altijd even gas los.
• In de buurt van Nieuw Leusen is een "animal motel", dat is lang niet zo gezellig als het klinkt. Even googlen leert me dat het een verzamelpunt is met quarantainestallen voor fokrunderen met bestemmingen binnen of buiten Europa.
• De oplegger die daarbij staat met daarop "no farmers, no food" vind ik dan wel weer een goede. Maar ja, farmers zorgen ook voor meat, en dat eet ik, dus mag ik ook niet zeuren over het animal motel. Alhoewel het onderwerp "veevervoer" wel weer zorgt voor gruwelijke beelden op mijn netvlies.
• We naderen Zwolle. In Zwolle woont mijn vriendinnetje M. die ik ontmoette op de HAVO. Vriendin M. kan erg gesloten zijn, zo hoorde ik pas dat het "aan" was met haar vriendje, toen het "uit" was. Inmiddels is ze gelukkig getrouwd en mama van 2. Het is een erg goede regeltante, dus samen met haar man G. was ze ceremoniemeester op onze bruiloft, om vervolgens tegelijk met onze huwelijksreis te vertrekken voor een wereldreis van een jaar! Man G. heeft inmiddels een bijzonder gaaf sociaal-maatschappelijk project opgezet binnen het bedrijf van mijn man.
• Kampen komt op de borden. De afslag die ik zou nemen als ik naar vriendin A. zou gaan. Vriendin A. ken ik van de HBO opleiding. We waren eerst niet bepaald vriendinnen, soms duurt het even voor je iemand op waarde leert schatten nietwaar ;-) Samenvatting van anekdotes: Zij verhuisd voor werk naar Zwitserland en ik help verhuizen, dat we 300km verkeerd zijn gereden, door op de Autobahn rechtsaf ipv linksaf te gaan, dat hoor ik nog steeds.... Maar ja, wat wil je op de Autobahn, 170 rijdt ook zo lekker door! Mijn man heeft ook al naam gemaakt, hij dronk de drankvoorraad van haar ouders leeg, samen met haar vader, dat dan weer wel.
• Langs de weg bij 't Harde bevind zich een groot grote hijskranen(pret)park. Zoonlief is onder de indruk, hoe komt die Kerstboom daar nou helemaal bovenop?
• Op de borden staat Harderwijk. Oh ja, we moeten echt nog een keer naar het Dolfinarium met de kindjes!
• Iets voorbij Harderwijk, bij Ermelo, staat een woonkasteel "Groot Horloo".

Bron: de Stentor

We hebben het in de jaren dat we er langs reden gebouwd zien worden en zien ook al jaren dat er nog heel veel woningen vrij zijn. Iedere woensdag is er een Opendag, mocht je op zoek zijn.

• In de buurt van Putten denk ik aan vriendin O., die ik ken van de post-HBO opleiding en eigenlijk in Utrecht woont. Toen wij daar ook nog woonden wipte ze nog wel eens langs voor een drankje, of we gingen uitgebreid voor elkaar koken. Maar ze werkt hier in Putten en ik heb (kort) met haar samengewerkt. Van haar vader heb ik (deels) Sjonnie gekregen. Hij wilde me bedanken met een kado. Het idee was om een schaap kado te geven voor op de boerderij, maar in overleg met mijn man zou het een Shetlander worden. Tijdens de Shetlander zoektocht viel mijn oog op Sjonnie. En zo geschiedde. Dankzij O. heb ik ook 2x de onwijs bijzondere ervaring gehad om deel te nemen aan de Roparun. (Lees hier meer over Stichting Roparun) Mocht je ooit gevraagd worden door een team, voor welke functie dan ook, GA! Het is een onvergetelijke gebeurtenis en een fantastisch doel.
• Bij afslag Amersfoort Vathorst denk ik aan vrienden B. en M. Vriendin B. hoort bij manliefs beste vriend M. M. heeft het bijzondere beroep van onderwaterarcheoloog en verzameld jukeboxen en singletjes. Oh, en hij weet werkelijk alles (of doet alsof), dus noemen we hem doctorandus M. M. kwam op onze bruiloft met een lang gekoesterd stripkladblok, op de basisschool gemaakt door hem en mijn man. Sim en Sam, die met een raket op reis gingen. En B. is toch wel een beetje mijn voorbeeld als moeder (al is zij veel geduldiger en creatiever dan ik). Als ik aan haar denk denk ik aan het kaartje bij hun op de wc "Wat je nooit vergeten moet, Alles, alles, alles komt goed!" en als ik me afvraag of ik het als moeder wel goed doe, denk ik aan de tekst die ze me ooit stuurde "Andere moeders doen ook maar wat".

Pfff, dat je nog niet bent afgehaakt! We naderen Utrecht namelijk, mijn geboortestreek en daar komen vele herinneringen in rap tempo voorbij.

Weet je wat, de volgende keer deel 2!

Recept: smaakexplosie salade

Afbeelding uit het boek "Kook met Jamie"

Ingrediënten:

- 4 bollen mozzarella
- 2 citroenen
- 4 mandarijntjes
- 2 handen vol rucola
- 1 krop treviso of radicchio (mocht je het ergens vinden ;-))
- klein bosje verse munt
- 8 plakjes prosciutto (rauwe Italiaanse ham)
- handjevol vlokken Parmezaanse kaas
- balsamicoazijn
- 10 eetlepels extra vierge olijfolie
- peper
- zout

Bereiding van de dressing:
3,5 eetlepel vers citroensap, 10 eetlepels olijfolie, naar smaak peper en zout toevoegen en mixen maar!

Bereiding van de salade:
Zet 4 borden klaar en trek de bollen mozzarella een beetje uit elkaar en leg op ieder bord 1 bol.
Strooi er peper en zout over en rasp er een beetje citroenschil over.
Pel de mandarijnen en snij deze per helft in plakken van zo'n 0.5cm dik.
Leg de plakjes mandarijn op de mozzarella, 1 mandarijn per bord.
Maak de rucola (en treviso of radicchio) en de munt met een klein beetje van de dressing aan.
Bewaar een paar blaadjes munt voor de garnering.
Leg 2 plakjes rauwe ham op een snijplank en rol in iedere plak een plukje van de sla.
Leg deze rolletjes bij de mozzarella op het bord.
Een paar vlokken Parmezaanse kaas erover, een paar blaadjes munt en een paar drupjes balsamicoazijn.

Eet smakelijk!


Dit is een recept (Kerstsalade van Fifteen) uit het boek "Kook met Jamie" van Jamie Oliver.