Compostbakken legen

Afgelopen zondag was het heerlijk weer.
Terwijl manlief aan het sporten was, gingen wij naar buiten.
De paarden de wei in en ik mestte de stallen uit.
Ondertussen speelden de kinderen heel leuk samen, dat is ook wel eens anders.

Zoonlief had een plastic zak aan de overkant van onze sloot zien liggen, dus daar liepen/skelterden/loopfietsten we heen.
En zo kon ik deze foto maken:

Terug op ons erf besloot ik een klusje aan te pakken dat al heeeeeeeel lang op mijn to-do-lijst stond en waar ik maar tegenaan bleef hikken.
De compostbakken, ze mogen nu (na 3 jaar) wel eens leeg, en dan kan ik ze ook eindelijk uit het zicht (ver)plaatsen.
Ik schepte, en schepte, en schepte, en schepte, en schepte. Ik geloof dat er wel 12 kruiwagens compost uit kwamen. Supervoer voor de frambozen, rode bessen en blauwe bessen!
Mooi ook om te zien hoe druk het is in de composthoop:

Bedankt wormpjes!

Warm

Begin november van het afgelopen jaar kwam onze nieuwe kachel.
Eigenlijk precies hetzelfde als de oude, maar dan een nieuwer model. Het "oude" model was 30jaar oud. De nieuwe is iets slanker en hoger, maar verder praktisch hetzelfde qua looks.

Bij het plaatsen van de kachel moesten we ruimte maken, dus haalden we het (trap)hekje wat eromheen stond weg. De kinderen zijn uit de kruip en oh-wiebel-ik-kan-net-lopen fase, dus we hebben het ook niet meer terug geplaatst.

De reden dat we een nieuwe kachel wilden was dat de oude niet zo zuinig was met hout en we veel rendement verloren. Het "dak" in de kachel was namelijk kapot, dus  de warmte verdween ook de pijp in. En omdat het "dak" eruit was, trok de kachel ook heel erg, waardoor het hout supersnel in vlammen opging.
Dat deze kachel zuiniger is met hout, dat merken we zeker, het scheelt zo'n 40-50% in verbruik!!

Bij de nieuwe kachel kregen we een handschoen. Erg fijn want de handschoen die we hadden is spoorloos verdwenen. Maar wat bleek, het was een waardeloze handschoen. Best suf, van zo'n bekend kachelmerk, om dan een "ovenwant" cadeau te doen. De handschoen is namelijk niet hittebestendig en dan krijg je dit:

Eergisteren kwam de postbode aan de deur. Na een praatje over het weer van vorige week, liet hij me achter met een pakketje. En zoals bij de meeste pakketjes, werd ik ook heel blij toen ik deze open maakte. De nieuwe hittebestendige (!) handschoenen:

We zitten er dus weer warmpjes bij, maar nu zonder onze handen te verbranden.

De kinderen hebben het trouwens ook lekker warm, maar dat zal de koorts wel zijn, de (buik)griep heeft weer eens toegeslagen in gezin Zinin.

Kleuter logica

 "Lieverd, hoe kom je aan die mooie sticker op je hand?"

 "Oh, er was een mevrouw op school die ging kijken of we vlooien hadden..."

Memory Jar

Het is al een paar jaar geleden dat ik het ergens voorbij zag komen en op Oudjaarsdag moest ik er opeens weer aan denken.
Als je aan het eind van het jaar terugblikt, zijn het vooral de grote gebeurtenissen die je je herinnert. Tenminste, dat is bij mij zo.
Maar hoe vaak zit geluk niet juist in de kleine dingen?
Een telefoontje of berichtje van een attente vriendin, eindelijk bij zijn met de was, een kaartje van iemand die zomaar aan je dacht, een grappige uitspraak van één van je kinderen, een mooie spreuk, een lente dag midden in de winter, of juist 3 dagen ijsvrij ;-)
Gewoon dat soort dagelijkse zegeningen.

En daar komt de Memory Jar (Herinneringen Pot) in beeld.

HEMA 6.50euro

Je zoekt of koopt een mooie glazen pot en gedurende het jaar vul je (en niet alleen jij, alle gezinsleden mogen bijdragen) de pot met kleine notities van grote en kleine geluksmomentjes.
Op 31 december open je de pot en kan je herinneringen ophalen aan het afgelopen jaar.

Ik ben benieuwd welke kleine dingen aan het eind van het jaar grote herinneringen blijken te zijn!

 N.B. Terwijl ik hier over nadacht, bedacht ik me dat zoiets ook hartstikke leuk is om te doen voor (de verjaardag van je) opa/oma/vader/moeder/man/vrouw.
Of op een bruiloft

Straatsen in het gladde noorden

Ik had dus een heel verhaal geschreven. Dat ging over sneeuw en heel veel ijzel en een kapotte dynamo op maandag waardoor we niet mijn auto hadden, maar wel de superverlaagde auto van manlief, die vast en zeker een geweldige wegligging heeft omdat ie zo laag bij de grond is, maar daardoor niet geschikt is om over de hobbelige kale akkers te rijden, wat onze noodroute is, nu de wegen onbegaanbaar zijn door extreme gladheid, want waar wij wonen is het eind van de wereld, dus daar komt geen strooiwagen. Volg je me?

En dat de Kerstvakantie inmiddels dus eigenlijk 3 weken duurt, wat natuurlijk helemaal niet erg is, want oh wat hebben we een lol buiten!

Onze oprit

 

Het paadje naar de (voor)achterdeur is spekglad!

Filmpje: Schaatsend de deur uit

Druk in de weer met sneeuwruimen.

Filmpje: Schaatsen op de oprit!

Onze 5 jarige leek het heel leuk om te schaatsen,
dat was van korte duur.

Maar mama schaatst wel door en trekt de kar...ehm...slee.
Na 2km vind ik het wel mooi geweest, we moeten ook nog terug.
Spierpijn dat ik heb gehad!!!!

Het eind van het "laantje" loopt wat omhoog,
dat is natuurlijk prachtig om vanaf te sleeën.

Behalve heel veel lol hebben, gaan we ook de nodige uitdagingen aan.
Mijn dagelijkse taken voor de verzorging van de dieren duren 6x zo lang, want glibber de glibber over het hele erf. Zo moeten de stallen ook nu gewoon uitgemest worden, met je kruiwagen 200m schuifelen, terwijl je ook nog een slee trekt, ik draai mijn hand er niet meer voor om.

Tja, die paarden poepen gewoon door....

Inmiddels ben ik wel heel erg benieuwd van wie dat kleine schattige kaartje is, dat al een paar dagen in de brievenbus ligt.

 

 

De paarden lopen gewoon buiten, vanuit de stal nemen we de achterdeur, daar kunnen we veilig over het gras. Ze lopen zelf ook voorzichtig, maar in de wei kunnen ze gewoon lekker bewegen, die is mooi vlak, in tegenstelling tot het marslandschap in de paddock.
Ik zeul wat af met emmers lauw water, maar ondertussen doen die ondankbare honden dit ;-)
Filmpje: Krijg nou wak!


 De laatste van de eerste kippen heeft het een beetje zwaar.

Dus terwijl zij in de schuur opwarmt bij zoonlief op schoot, hang ik een warme lamp op in het hok.

Het lijkt net een hoerentent!!

Er zijn ook weer mooie sporen te zien op ons pad.

Ree-sporen en een vos misschien?

 En ik kan het niet laten nog wat plaatjes te schieten van de ijzel.

Gras

Wilgen

Zo dik is de laag ijzel!

 Woensdag wilden we toch wel graag een auto bij huis hebben waar we wat aan zouden hebben in geval van nood. Dus manlief liep met zoonlief zo'n 2 km over de akker naar één van de buurtbewoners die aan de wél gestrooide weg woont en die bereid was mijn mannen naar de garage te brengen. De auto werd opgehaald en ik zag ze al van verre aan komen, weer terug over de akker.

Ja, het zorgde voor wat ongemak, maar het heeft toch ook wel wat.
De eerste week van 2016 zullen we iniedergeval niet snel vergeten!

Gelukkig Nieuw Jaar!

We hadden een pittige tweede helft van december.
De laatste maand van 2015 zat al vol met verjaardagen, afscheidsfeestjes, Kerstvieringen en traditionele uitstapjes, maar het liep nog weer anders.

Een week voor Kerst overleed de 89-jarige Oostenrijkse opa van mijn man. Opa en oma Camper konden op de kinderen passen, de dieren werden verzorgd door onze oude vriend en zo konden wij 3 dagen weg en reden "even" 2x 1200km om bij de begrafenis (en alles daaromheen) te kunnen zijn.

Bijzonder om mee te maken, een begrafenis met Oostenrijkse en Rooms Katholieke gebruiken. Soms ook wel lastig, want hoewel mijn Duits steeds een beetje beter wordt, is Oostenrijks (dialect) toch moeilijk te verstaan.


Gelukkig werden we nu niet allemaal tegelijk ziek met de Kerstdagen, in tegenstelling tot vorig jaar.

De traditie van Kerstavond bij Opa en Oma Utrecht kon nu dan ook gelukkig gewoon door gaan, maar deze keer zonder telefoontje naar Vati om hem "Fröhe Weihnachten" te wensen.

 Onze kinderen werden verwend met wat kadootjes onder de boom.

Toen de kinderen naar bed waren en wij gingen fonduen, hadden we leuke gesprekken over vroeger.
Opa Utrecht groeide op in Amsterdam, speelde graag op zijn bas, trad al jong met bandjes op in nachtclubs, terwijl leraren zich afvroegen waarom hij tijdens de les in slaap viel.

Later moest hij in dienst en vervolgens naar Nieuw Guinea. Eenmaal terug uit de jungle, kon hij in de grote drukke stad niet aarden en vertrok naar Zwitserland.
Oma Utrecht groeide op in Oostenrijk, in een dorpse stad. Maar zij wilde wat van de wereld zien en vertrok naar Zwitserland, waar zij de wereldse Amsterdammer ontmoette.

Misschien vertel ik de rest van hun liefdesverhaal ook nog wel eens, het kan zo in een (zwijmel)boek.

Maar Kerstavond hadden we nóg een gespreksonderwerp.
Stel je moet snel je huis uit, je man/vrouw/kinderen en belangrijke papieren zijn veilig, je mag nog 3 dingen kiezen, wat kies je?
Opa Utrecht wist het meteen, zijn bas.
Oma Utrecht wist het in eerste instantie niet, maar de rest van de avond kwam voorwerp na voorwerp erbij, we hadden wel een Top40 kunnen maken (Geintje!).
Op 3 januari 's avonds laat belde oma Utrecht.
Ze had niks mee naar buiten genomen en haar man ook niet!
Gelukkig stonden zij samen veilig buiten, terwijl ze wachtten op de brandweer om de brand in het souterrain te blussen. Hoe anders had dat af kunnen lopen....

Ik zeg proost, op alleen maar goede aflopen dit jaar!


P.s. Morgen weer een wat vrolijker bericht hoor, over "straatsen" enzo.

Een rib

Toen Noortje net 2 maanden bij ons was en 's nachts in de schuur bij de paarden sliep, weet ik nog dat ik dacht: En dat je dan zo'n kat krijgt die boven op de paarden klimt.
Op een avond in december (vorig jaar) liep ik naar de paarden voor de laatste voerbeurt, ik keek door het raam en dacht: Verrek, Noortje is dus zo'n kat!

Supergrappig en ook schattig ziet dat eruit, een poes op de rug van een paard.
Maar dan moet poes wel haar nageltjes inhouden tijdens het liggen en tijdens het op en afstappen. En er natuurlijk voor zorgen dat dat paard niet van je schrikt, want dan bestaat het risico dat er wat reflexmatige bewegingen plaats vinden.

Waarschijnlijk heb je na titel en inleiding al een vermoeden....

Manlief ging vanmorgen de deur uit om zoonlief naar school te brengen, ik liep mee naar buiten om de paarden te voeren.
"Ik heb Noortje nog helemaal niet gezien" zei hij.
"Die zit vast nog in de schuur bij de paarden" zei ik.

En ja hoor, ze zat inderdaad in de schuur, weggekropen in de kattenbak.
Vreemd. Altijd spinnende Noortje gromde en beet me toen ik haar eruit tilde.
Hier klopte iets niet! Geen wonden te zien, alle pootjes werden belast, maar lopen deed ze liever niet en bovenbuik was een no-go.

Tijdens het voeren van de paarden overlegde ik met mijzelf over wel-niet-wel-niet de dierenarts bellen, het leek mij een zere ribbenkast, maar voor hetzelfde geld had ze inwendige bloedingen en ik vond haar slijmvliezen erg wit.
Meestal kijk ik iets even aan voor ik naar de dokter ren, vaak gaat het vanzelf wel over, maar als er bloedingen waren, dan loopt afwachten natuurlijk niet zo goed af.....En we hebben het hier over Noortje, die is van zoonlief.
Ik wilde gewoon niet het risico lopen op een verkeerde inschatting, dus na even te checken hoe mijn man er over dacht, belde ik toch maar de dierenarts.

De dependance in ons dorp, daar was pas vanaf 13u een dierenarts, maar bij het hoofdgebouw, 35km verderop, daar kon ik over 45min terecht. Met mijn optimistische tijdsbeleving zei ik:"Heel fijn, tot zo!".
Ondertussen liepen dochter en ik nog in ons ochtend kloffie, had ik nog niet ontbeten, moesten de paarden nog buiten gezet worden en waar stond ook alweer die kattenvervoersmand?
Een kwartier later stonden de paarden buiten, zaten wij keurig aangekleed in de auto, met Noortje in haar mand en een ontbijtje in de hand.

Precies op de afgesproken tijd liepen we de praktijk binnen en we konden direct doorlopen naar één van de spreekkamers.
Conclusie: katten hebben nou eenmaal hele bleke slijmvliezen ;-)
Gebroken of gekneusde ribben na vermoedelijk een trap van een paard. Of ze gebroken of gekneusd zijn, maakt voor de behandeling niet veel uit, dus vond ik het op dit moment niet nodig om X-foto's te maken (en te betalen).
Een stoot pijnstillers erin en de kindjes instrueren om Noortje de komende 2 weken met rust te laten.

Gelukkig kunnen katten niet lachen, want dat doet het meeste pijn: